Wereldkampioenschap crosstriathlon

Ik heb me gekwalificeerd voor het WK crosstriathlon, dat zal worden gehouden tijdens de ITU Multisport World Championships in Denemarken. Om duidelijkheid te scheppen in de reeks aan kampioenschappen: je hebt elite wedstrijden waar de ‘pro’s’ aan mee doen, en age-group wedstrijden waar de ‘amateurs’ in hun leeftijdscategorie strijden voor de titels. Ik richt me altijd op de elite races, en zal ook dit keer bij de elite strijden met de absolute wereldtop.  Dat is natuurlijk harstikke tof.

Sommigen feliciteerden me met ‘het wereldkampioenschap, of ja: het kwalificeren voor…’ en dat is natuurlijk goed bedoeld. Zelf heb ik mixed feelings, maar een ding is zeker: ik ga 10 juli het uiterste uit mijn lichaam te halen, zo goed mogelijk te racen en zo hoog mogelijk te eindigen.

Meer weten? Volg me via Instagram, of stuur me een berichtje.
Cheers,

Joep

Advertenties

Scheer je weg, Joep!

Weg, naar huis. Het was erg leuk, maar ook fijn om weer naar Nederland te gaan. We hielden expres nog wat Roemeense Lei’s over om een koffietje te kunnen kopen op het vliegveld. Niet meer dan een kleine hal met wat stoeltjes en vijf tafels met daarop een computer en een weegschaal. Dat was het, de vertrekhal. Na een half uurtje wachten checkte ik mijn koffer en fiets in. Tenminste, dat probeerde ik. De Roemeense technologie was niet voorbereid op een fietskoffer, dus die moest ik dan maar zelf over het bagage-afhandelsysteem heen tillen. Aangekomen bij de gate (lees: de enige ruimte na de paspoortcontrole) gingen we voor dat kopje koffie: Only euro’s. Lekker dan…

‘En nu…?’ Dat was letterlijk wat ik dacht op het vliegveld van Roemenië na het EK duathlon in Kalkar en het EK crossduathlon in Targu Mures. Nee, niet die Lei’s die we hadden bewaard voor de koffie. Met sporten natuurlijk. De races gaven me vertrouwen: ik ben er nog niet, maar ik kom wel steeds dichterbij. Ik doe het dus niet voor niks. De resultaten worden steeds beter, er is duidelijk progressie.

Ik had echt toegeleefd naar die twee races, en voelde dat ik even rust moest nemen. Zowel fysiek als mentaal hakten twee EK’s er stiekem best wel in. Ik wilde nieuwe plannen maken, maar eerst even een weekje rustig trainen. Er was genoeg te verbeteren, maar hoe? Waar wil ik het accent op leggen, welke doelen stel ik mezelf, en welke wedstrijden wil ik racen? Er is nog zoveel te verbeteren, dus moest ik prioriteiten stellen. Maar waar wil ik die prioriteiten dan stellen? Wat wil ik nu eigenlijk? Ik wist het even niet.

Het is inmiddels bijna twee maanden geleden. En nu dan? Nu scheer ik. Net zoals ik deed voor Kalkar en Targu Mures. En voor eerdere internationale kampioenschappen. Want ook al heb ik een schijthekel aan benen scheren, je moet de ongeschreven regels wel respecteren als je voor Nederland uitkomt. Vind ik. De koning zal vast trots op me zijn, of niet.

Ik scheer me weg, een slag in de rondte. De laatste keer schoor ik mijn benen voor Roemenië, en daarvoor richting Duitsland. Duathlon is ontzettend zwaar, ik vind het zwaarder dan triathlon. De eerste run helemaal kapot gaan (waar ik nog altijd sneller moet gaan lopen), vervolgens tactisch racen op de fiets (waar ik nog de nodige koerservaring moet opdoen), en vervolgens nog een keer kapot gaan (waarvoor ik meer inhoud moet hebben en uren voor moet maken). Ik houd van de snelheid, en dus van de weg. Maar het uitstapje naar de cross was ook gaaf, een heel andere discipline waar je veel meer moet verdelen en waar het was ruiger of speelser is. Bochtjes, boomstammen, modder, klimmen en dalen. En vallen. Dat was iets minder leuk.
Ondanks dat vond ik het erg gaaf, en mijn debuut was best oke. Dus smaakte het naar meer.

Eén ding is zeker. Mijn ambities blijven gericht op de weg. Maar het mooie van een multisport als triathlon is dat je disciplines kunt combineren. Misschien kan ik het onroad wel met offroad combineren. Duathlon en misschien ook wel triathlon? Maar daarvoor moet ik wel weten of ik het echt leuk vind. En daarvoor moet je af en toe in het diepe springen. Zoals bij het EK crossduathlon. Of de overtreffende trap zoals ik nu ga doen: in Zwitserland, naar het Europees Kampioenschap crosstriathlon.

‘Jij, zwemmen?!’ Ja dus. Mijn zwemonderdeel is nog niet van wereldniveau, dat weet ik. Maar ik heb er afgelopen tijd wel voor getraind. Als het fiets- en looponderdeel nog wat beter is dan in Targu Mures (en daar ga ik vanuit) dan is het toch een leerzame manier om op internationaal niveau ervaring op de doen in de crosstriathlon. En zo te ervaren of het een discipline is waar ik in wil blijven investeren. Na wat twijfels (ik wil geen EK starten omdat het een EK is, maar omdat ik er iets kan bereiken. Ervaring met de discipline kun je tenslotte ook opdoen bij een regionale wedstrijd) heb ik de kans van de bondscoach met beide handen aangegrepen. Ik ben blij dat ik ben geselecteerd. En heb vanuit het RTC Tilburg met mijn trainer, samen met de zwemtrainingen van de Ironmanagers toegewerkt naar het grote onbekende. Komend weekend ga ik mijn uiterste best doen om zo hoog mogelijk te eindigen op het EK. Triathlon dus. Het zwemonderdeel is nog een beetje afwachten maar gaat vooruit. En ik wil met een goed fiets- en looponderdeel mijn benen laten spreken. Helaas ben ik dit weekend niet in Amsterdam voor de RBR Series, waar we met Unltd graag de eerste plaats willen veroveren. Gelukkig hebben we een prima team met sterke atleten die mijn plaats goed kunnen invullen.

En nu? Ik ben weer weg, richting het onbekende, diepe. Naar grote hoogte (Oké, niet overdrijven: 1000m boven zeeniveau): met gladgeschoren benen op naar Zwitserland! Knallen! Iemand nog wat Lei’s wisselen tegen Zwitserse Francs?

Na 10 maanden eindelijk weer een race! Goede nulmeting, met potentie!

Vandaag stond ik na 10 maanden eindelijk weer aan de start van een wedstrijd: het NK Sprint duathlon in Tilburg. Dit was mijn eerste multisportrace, nadat ik één hardloopwedstrijd had gelopen, en een fietsonderdeel in Dordrecht. Die gingen best aardig, en dat gaf me een goed gevoel en vertrouwen. Zeker omdat ik eigenlijk nog niet veel heb getraind, en het voor mij dus een echte nulmeting zou zijn: waar zou ik staan in triathlonland? Vooraf had ik twee hoofddoelstellingen: finishen en genieten.

Omdat het zonder al te veel training, al best goed ging, kreeg ik vertrouwen. Ik wist niet wat ik kon en waar ik zou staan, maar ik was er klaar voor, punt! Vooraf had ik het idee dat mijn lopen best goed was, maar mijn fietsonderdeel beter zou zijn. In eerste instantie zou ik als ‘voorbereiding’ op het NK, de wedstrijd in Dordrecht racen. Helaas heeft mijn lichaam soms nog wat moeite met heropbouwen, waardoor ik nota bene tijdens het loslopen voor de wedstrijd van Dordrecht, geblesseerd raakte. Later bleek dat ik een fijne verrekking in mijn kuit had, en de fysio 2 weken eigenlijk te kort vond. Gelukkig ikzelf niet 😉 Door de blessure kon ik in Dordrecht niet lopen, maar gelukkig kon zusje Roos als duo de looponderdelen op zich nemen. Zo kon ik wisselen en fietsen. En dat ging stiekem best wel lekker! Al met al zou het zomaar een aardige dag kunnen zijn geweest vandaag, ondanks dat ik pas weer net begin. Met het looponderdeel zit het wel goed, en het fietsen ging in Dordrecht ook lekker. Afgelopen vrijdag werd mijn kuit nog ingetaped, en voelde het nog niet helemaal hersteld. Maar ik kon van start!

Plan de campagne
Vandaag zou dus een echte nul-meting zijn, waar ik heel veel zin in had. Ik wilde het looponderdeel redelijk vooraan meegaan, maar niet voluit zodat ik vervolgens op de fiets alles zou kunnen geven (zoals ik dat in Dordrecht had ervaren) en dan… de tweede run vollebak lopen, zoals mijn tweede run altijd goed is.
Race
Het looponderdeel was prima, ik liep de eerste twee van de vier ronden in de groep achter de twee koplopers, precies zoals ik had bedacht. Vervolgens werd de groep een lint dat steeds iets langer werd en er wat gaten ontstonden. Op dat moment liepen we op plaats 10 in de wedstrijd, met de koplopers goed zichtbaar voor ons. Ik voelde me goed en wilde eigenlijk verder opschuiven, maar besloot bij Erik van der Heijden en Thijs Wiggers te blijven, en dan op de fiets fris, maar als een malle tekeer te gaan. Na 5 kilometer lopen positioneerde ik me net voor de wissel goed om vooraan van het groepje te kunnen wisselen.
Daarna op de fiets snel geprobeerd tempo te maken, en toen merkte ik meteen dat het niet zo lekker liep. Gedurende de 20 kilometer tijdrit kwam ik niet in mijn ritme, en lukte het me niet om flink tempo te maken. Uiteindelijk kwamen er ook (te veel) atleten overheen, en dan niet één of twee uitzonderlijk goede fietsers. Het fietsen ging best zwaar, en was dus niet echt fijn. Uiteindelijk reed ik niet eens 40km/u gemiddeld. Daarbij reed ik keurig volgens de regels en stayerde ik niet, terwijl er meerdere atleten waren die ik dat wel heb zien doen. Ik heb twee ronden met een concurrent gereden, die echt in m’n wiel ging zitten, en me vervolgens zo nu en dan probeerde in te halen wat niet lukte. Pas de laatste kilometer werd de jury wakker, en kreeg hij een terechte stop-and-go. Na afloop bleek mijn achterband overigens bijna helemaal leeg te zijn (van 12 bar naar 0,5 bar), misschien maakte dat het fietsonderdeel wel extra zwaar? Overigens geen excuus voor mijn mindere fietsonderdeel. Dat heeft gewoon met mijn prille vorm te maken.
De wissel was niet slecht maar ook niet super, en ik probeerde toch snelheid te maken en vollebak de tweede run te lopen. Toen merkte ik wat ik tijdens het fietsen ook al merkte: ik mis gewoonweg hardheid. Ik had vooral de eerste ronde veel last van kramp hier en daar, en daarom ging het niet zoals ik van mezelf gewend ben. Pas de laatste ronde herstelde ik me, en kon ik langzaam aan weer wat versnellen. Het resultaat was een 11e plaats bij de senioren H24, in totaal 17e.

En nu…?
Zoals je tussen de regels door kunt lezen, ben ik een beetje teleurgesteld. Vorig jaar werd ik 6e, maar toen was ik al niet helemaal gezond, en was er ook een lange afstand waar sommigen aan deelnamen. Ik had misschien gehoopt iets meer te kunnen dit NK, maar ik wist dat dat gebaseerd was op weinig. Aan de andere kant ben ik trots, dat ik na 10 maanden ellende, eindelijk weer heb kunnen racen. Als je weet waar ik vandaan kwam, en weet dat dit mijn nul-meting is, dan moet ik eigenlijk gewoon tevreden zijn. Een solide eerste run, waar ik echt heel makkelijk liep en behoudend heb gelopen. Met daarbij een fietsonderdeel waar je echt merkt dat ik wedstrijdhardheid mis, maar ook weer een goede tweede ronde tijdens run 2. Dat bied perspectief, en ja… eigenlijk ben ik te hard voor mezelf. Mijn doelstelling finishen, en genieten heb ik in ieder geval met verve gehaald. En dat ik na 10 maanden in mijn eerste wedstrijd hier al sta, dat is iets dat veel perspectief biedt! Ik kom van ver, en met hetgeen ik vandaag heb laten zien, kan ik goed vooruit.  Vanaf dit moment kan ik lekker gaan trainen, en racen. En niet alleen fit, maar echt in vorm raken. Snelheid maken, en vooruit. Nederland, Europa en wereld, ik waarschuw jullie!

Het was leuk om weer onderdeel te zijn van ‘het wereldje’, en iedereen weer te zien en spreken. Bedankt ook aan de supporters (ondanks dat ik het expres stil heb gehouden) toch met een heel aantal aanwezig waren!