Let’s do this

Het was stiekem nog wel spannend, ook al had ik er een tijdje over nagedacht en lijkt een telefoontje zo simpel. Het betekende het begin van een ander leven vol onzekerheid, in gang gezet tijdens een trainingsstage op hoogte in Zuid-Afrika. Ik hing op en dacht: ‘Joep, je hebt net je baan opgezegd… waar ben je aan begonnen?!’ en toch wist ik dat het de juiste beslissing was. In mijn hoofd was ik er al een aantal maanden mee bezig, maar durfde ik de stap nog niet te zetten.

Het was top in Zuid-Afrika: prima weer, goede trainingsfaciliteiten, een mooie omgeving en een leuke en inspirerende groep ambitieuze atleten. Tegelijkertijd werd pijnlijk duidelijk hoe groot het contrast met mijn leven in Nederland was: pas als je weer even volledig gericht bent op de sport, en vooral voldoende rust kunt nemen, ervaar je het verschil en voel je hoeveel meer je uit je trainingen kunt halen. En dus wat je mist als je in Nederland traint.

 
Ik begon relatief laat met triathlon, en ben misschien niet het allergrootste talent. Maar door hard te werken kun je heel ver komen. Ik geniet er enorm van, train ontzettend hard en heb toch een aantal resultaten kunnen neerzetten waar ik trots op ben. Het kwam er nog niet altijd uit, maar in trainingen en sommige races merkte ik dat het er in zat… Nederlands kampioen worden is leuk, en deelnemen aan internationale kampioenschappen bij de elite heb ik na zo’n 10 EK’s en WK’s wel gezien. Ik weet wat het is om deel te nemen, en vooral wat het is om naar grote kampioenschappen toe te werken. Het is tijd voor meer. Voor beter. Voor sneller. Voor hoger.
 
Na mijn studie was de keuze voor een duale carriere (sport combineren met werk) heel logisch. Sport is eindig, ik had nog niet het niveau en mogelijkheden om fulltime voor sport te gaan, en daarnaast heb ik ook intellectuele uitdaging nodig. Binnen ASML kreeg ik de ruimte om zowel op sportief als maatschappelijk vlak te ontwikkelen. En dat ging prima samen, al was het vaak wel passen en meten met een baan voor 32 uur en heel veel trainen. Of beter verwoord: door die drukke baan kon ik niet het uiterste uit mijn trainingen halen. Ik maakte keuzes die mij zouden moeten helpen het uiterste uit mijn lichaam te halen, gedreven vanuit mijn ideale omgeving om te presteren. Daarbij ging ik samen met een nieuwe begeleidingsstaf onder leiding van trainer Rob op zoek naar mijn fysieke grenzen. Zeker in het begin heel erg wennen en vermoeiend, maar de keuzes hadden uiteindelijk wel effect: ik maakte elke periode stappen. 
 
Na twee jaar maakte ik de balans op: ik werd sterker en kon steeds meer aan, ik werd Nederlands kampioen en nam opnieuw deel aan EK en WK. Maar je moet ook realistisch zijn, want echte wat zou ik nu nog echt kunnen bereiken? Misschien heb ik mijn plafond wel bereikt, en moet ik gewoon lekker blijven sporten en daarnaast richten op mijn maatschappelijke carriere. Want ik heb een heel uitdagende baan bij een fantastische multinational waar ik een hele mooie ontwikkeling zou kunnen doormaken. 
Ik praatte met verschillende mensen die me begeleiden en/of ervaring hebben binnen de triathlonsport. En ik dacht na over wat ik zelf nu eigenlijk het liefst zou willen, en wist: als je het wilt doen, moet je het goed doen. En nu doen. Wat is het? Het komt voort uit mijn ambitie om binnen de sport het uiterste uit mezelf te halen en zo hoog mogelijk te eindigen.
 
Mijn fysiek beste jaren liggen nu nog voor me, en ook al heb ik een goede baan en mooie vooruitzichten, ik wil geen spijt krijgen van dingen die ik niet heb gedaan. Zoals echt focussen op sport, en kijken wat er uit te halen is. Ik wil ook internationaal voorin meedoen, mezelf overstijgen en (internationaal) racen om te winnen. Met hard werken, een goed plan en de juiste focus denk ik een heel eind te kunnen komen. Dus heb ik ervoor gekozen om mijn droom achterna te gaan en de komende jaren echt te richten op sport!
 
Een sprong in het diepe, want ik heb nog geen partners of sponsoren die samen met de de weg willen afleggen om op mondiaal niveau crosstriathlon te beoefenen. En nu ik de stabiliteit van een goede, vaste baan met doorgroeimogelijkheden heb opgezegd wordt het ook financieel steeds spannender. Toch weet ik dat dit de juiste stap is, die nodig is om echt volledig voor het sporten te kunnen gaan en mijn doel om in de top 10 van de wereld in crosstriathlon te eindigen, te kunnen bereiken.
 
Waar het gaat eindigen? De tijd zal het leren, ik ga er in ieder geval alles aan doen om mijn doelen te behalen. Ik merk dat de zware trainingsweken van 30 uur per week zich uitbetalen, en dat ik op elk onderdeel sterker word. Daarnaast ben ik er echt van overtuigd dat ik nog flinke stappen richting de top kan zetten, en is het fijn dat anderen me daarin ondersteunen.
 

Het is spannend, onzeker en stiekem ook heel gaaf. Door hard te werken, de juiste doelen te stellen en op een slimme manier mijn fysieke limieten op te zoeken zal ik geen spijt krijgen van dit avontuur. Enkele lichtpuntjes zijn de samenwerking met AthleteSportsWorld voor mijn sportvoeding, en Zone3 voor het zwemonderdeel met hun Vanquish wetsuit. Dat is natuurlijk nog niet genoeg om me optimaal te laten presteren, maar gelukkig is mijn manager heel begripvol en bood hij me aan om me zo lang nodig te helpen: ik kreeg een andere, meer flexibele rol met minder uren waardoor ik me al beter kan richten op sport. En zodra het (financieel) mogelijk is nog minder te gaan werken.

Ik ben heel blij met de steun van de mensen om me heen, die het vertrouwen in me hebben en me helpen mijn dromen en doelen te bereiken. Nederlands kampioen worden en Nederland vertegenwoordigen op Europese- en Wereldkampioenschappen waren geen doel, maar het begin. Ik wil later trots zijn op de keuzes die ik heb gemaakt en het avontuur dat ik heb beleefd. Zonder tegen mijn kleinkinderen te kunnen zeggen: ‘Opa kon aardig triathlonnen, maar als opa een aantal jaar had kunnen richten op de sport, dan…’ 😉

Het is fijn dat ik me ook dit jaar weer heb gekwalificeerd voor het WK crosstriathlon tijdens het ITU World Championships event in Pontevedra (Spanje), waar ik eind april Nederland zal vertegenwoordigen. En weer een stapje richting top  wil maken ten opzichte van mijn WK race vorig jaar. Vind je het gaaf, en lijkt het je ook wel wat, dat avontuur richting top 10 van de wereld? Ik kan je hulp goed gebruiken! Het begin is daar, ik ga verder richting de top. Laat het me dan weten, samen in het diepe springen is makkelijker dan alleen.

Advertenties

De trainingsweek van…

Als je me niet zo goed kent, weet je misschien ook niet zo goed wat het inhoudt om ambitieus bezig te zijn met triathlon, en wat ik daar allemaal voor doe. Ben je benieuwd hoe een standaard trainingsweek er bij mij ongeveer uit ziet?

Afgelopen periode zijn er in de media twee artikelen verschenen over ‘De trainingsweek van…’. Hieronder de eerste twee dagen van afgelopen week:

Een kijkje in de trainingsweek van Nederlands Kampioen Crosstriathlon Joep Staps, die op maandag 28 januari richting Portugal vloog voor een trainingskamp. Als wij als atleten denken dat we best veel aan het trainen zijn, lees dan maar snel mee hoeveel trainingen een triatleet in een week afwerkt!

Door Anne Luijten

Maandag – Reisdag

”Vroeg op, we gaan naar Portugal! Mijn lieve moeder brengt Julia en mij naar het vliegveld. We landen om 8:30u, dus hebben nog een hele dag om onze nieuwe zonnebrillen uit te proberen. Omdat zowel Julia als ik afgelopen zaterdag een wedstrijd hadden, in combinatie met de reisdag, wordt het een rustig dagje waar we o.a. onze koffers uitruimen, fietsen huren, boodschappen halen en een middagdutje doen. Ik word slaperig wakker, en kijk recht in de ogen van Julia. Ze kijkt me verwachtingsvol aan, lacht, en zegt dan: ‘Kom slaapkop, tijd om te lopen!’.”

Training 1: 45 minuten loslopen

Training 2: 45 minuten core-stability

Dinsdag – PaoPao

”Monte Gordo voelt een beetje als thuiskomen. We zijn er allebei al zes keer geweest, en dat zorgt ervoor dat we precies weten waar we moeten zijn. ‘s Ochtends ontbijten we met havermout, maar in de middag is het vaste prik: broodjes halen bij PaoPao! Een lief, klein Portugees vrouwtje staat al jaren in de bakkerij, en kent ons inmiddels. Voor 0.15 euro per broodje geven we haar vaak wat fooi, maar dat vindt ze toch moeilijk. Krijgen we vaak gratis een heerlijke Portugese delicatesse, Pastel de Nata, voor terug. Goede deal dus ;).”

Training 1: Before breakfast run, 55 minuten met 6x100m versnellingen aan het einde. In totaal 60 minuten.

Training 2: Duurritje op de fiets: 2,5 uur in mijn uppie de Portugese provinciale weg heen en weer. 1 Uur en 15 minuten heen, en daarna terug. Ik moest nog even inkomen en mijn inspiratie terugvinden 😉

Training 3: Zwemtraining gericht op techniek. Precies 1 uur, heel veel ‘leuke’ maar vooral hoognodigde
techniekvormen getraind.

Benieuwd naar mijn hele trainingsweek? Meer lezen kan!

Het artikel van Hardloopnetwerk staat hier: https://hardloopnetwerk.nl/de-week-van-joep-staps/

Het artikel van 3athlon.nl vind je hier:

https://3athlon.nl/trainen-met-joep-staps-zondag/

Wintertraining

De voorbereidingen op het seizoen 2019 zijn in volle gang, en begonnen na een korte rustperiode met een mooi trainingsblok om een rustige basis te leggen voor deze winter. Op hoogte in Dullstroom, Zuid Afrika.
Bij terugkomst was het even wennen aan het Nederlandse weer, maar vind ik eigenlijk dat we niet mogen klagen! In overleg met mijn trainers en coach zijn we hele mooie plannen aan het smeden, maar daarover later meer…

Voor nu bestond mijn wintertraining uit zwemmen, zwemmen en omvang lopen en fietsen met wat snelheidsprikkels. En elke twee weken een trainingswedstrijdje. Zo liep ik onder andere de dag na Zuid Afrika de Horaloop, deed ik een regiocrossje, racete ik bij de Sylverstercross in Soest en nam ik deel aan het combiklassement in Egmond. Op zaterdag de Egmond Pier Egmond strandrace, op zondag de Egmond halve marathon. Een solide resultaat maakte me misschien niet helemaal tevreden, maar zeker is dat het een prima prikkel was die me veel (positieve en) waardevolle informatie gaf waardoor we weer lekker verder kunnen bouwen naar de start van het seizoen.
De komende weken bestaat uit lekker doortrainen, en racen: o.a. op Ameland en in Schoorl tijdens de 10km. Tussendoor zoek ik nog even lekker de zon en focus op in Portugal. Kan ik alvast wennen aan heerlijke temperaturen en alles wat bij een trainingskamp komt kijken.
Tot die tijd rijd ik natuurlijk ook gewoon 4.5u in de Nederlandse vrieskou, want als je het koud hebt moet je harder trappen 😉

Tot snel, cheers!

EK. Eks uit

Eind oktober stond de laatste wedstrijd van dit lange seizoen 2018 op het programma: het EK tijdens de ETU Multisport European Championships, waar ik me had gekwalificeerd voor zowel het onderdeel cross duathlon als cross triathlon. Beide combineren leek in eerste instantie niet mogelijk, twee dagen na elkaar, dus zou ik kiezen voor een discipline. Als je op een EK staat, moet je het goed doen. Geen halve bak, dus focus op een discipline. De laatste serieuze wedstrijd van 2018 maar tevens ook het begin van een dilemma: kies je voor korte termijn resultaat of voor lange termijn? Dat was lastig, ook omdat ik zelf niet zo goed wist wat ik nu precies wilde. Het liefst natuurlijk goed presteren en zo hoog mogelijk eindigen. Dus kiezen voor de discipline waar je het hoogst zal eindigen. Maar is dat het beste voor de toekomst?

EK
Uiteindelijk is mijn keuze gevallen op het EK crosstriathlon, de discipline waar ik ook Nederlands kampioen in werd. Maar waar ik internationaal (op papier) minder hoog zou gaan eindigen dan bij de crossduathlon. Rond het prachtige Cala Bassa werd een pittig parcours uitgezet met fantastisch helder water en witte stranden, een pittig fietsparcours met rotsen, losse stenen en wat mooie klimmetjes, en een zwaar loopparcours waar je bijna geen snelheid kon maken en constant moest opletten om je enkels niet te breken.

Met beperkte zwemervaring op Europees niveau racen kun je een uitdaging noemen. Dat was het ook kan ik vertellen. Mijn zwemtechniek gaat met sprongen vooruit, maar zwemmen op dit niveau is ook tactisch. En dus kwam ik ondanks een goede start toch wat achterin het veld terecht, doordat enkele atleten terugvielen en ik de aansluiting miste met de groepen voorin. Op de fiets moest ik dan maar vanuit de achterhoede terugkomen. Dat leek te gaan lukken gezien mijn fietsvorm, maar ik had toch veel moeite met het rijden over losse stenen, rotsen en miste daar gewoon ervaring om echt goed naar voren te rijden. Uiteindelijk kon ik door het specifieke loopparcours op mijn sterke onderdeel niet meer opschuiven zoals ik normaal wel kan, en finishte ik als 26e. Voor nu een resultaat dat weergeeft waar ik sta, een goede ervaring op het hoogste Europese niveau en voor mij een uitdaging om aan mijn verbeterpunten te gaan werken en volgend jaar beter voorin mee te kunnen gaan doen.

Eks uit.
Het was een lang seizoen, dat echt begon in december 2017 met een trainingskamp op Fuerteventura. Dus is het tijd om mijn lichaam even uit te laten rusten, te evalueren en na te denken over de toekomst. En vervolgens plannen te maken voor 2019 als ik ervoor kies om ambitieus door te gaan met sporten. Ik begon dit jaar in Zuid Afrika met een trainingskamp, en eindig dit seizoen met het EK op Ibiza. Tijd om de batterij op te laden, dus ik sta even uit. Van EK naar Eks uit, zoals ze in het Afrikaans zeggen wanneer ze even een training overslaan.

Nederlands kampioen!

Ik schrijf het, maar besef het nog niet helemaal. Ik blijk Nederlands kampioen crosstriathlon te zijn geworden! Iets zegt me dat het best wel tof is, zeker na al die lieve berichtjes van iedereen. Maar aan de andere kant kan er nog zo veel beter, en moet je dingen ook in perspectief plaatsen. Ik ben wel blij met de manier waarop ik heb geraced, waarover later meer. En vooral dat ik nooit opgaf: dag in, dag uit hard werken. Voor wat eigenlijk? Nouja, voor dit soort dingen dus.

Ik kan genieten van al die mooie sportmomenten, vol discipline: met weken vol zware dagen waar ik echt alleen (hard) kon trainen, eten en slapen. Wat overigens niet altijd leuk was, maar wel luxe. Ik heb gekozen voor sport en kan daarom ook zoveel tijd steken in sport, dat kan niet iedereen. Met een beetje hulp van mijn werkgever, die me de flexibiliteit geeft om het te combineren, waar ik overigens ook hard werk en mijn best doe.

0W8B8073
(Foto: John Veenstra)

De race
Vooraf was ik best gespannen, ik wist namelijk dat ik niet als eerste uit het water zou komen en dus alles zou moeten geven om de aansluiting met de kop te kunnen krijgen.
De race, de goed georganiseerde Tri-Ambla op Ameland, ging over 1500m zwemmen in zee, 35 kilometer mountainbiken door de duinen en over het strand, en afsluitend 12 kilometer hardlopen door de duinen en ook over het strand.

Na de eerste zwemronde van 750 meter verloor ik helaas toch wat terrein op de koplopers, waardoor ik als 12e atleet uit het water kwam om te gaan fietsen.
Op de mountainbike kon ik al redelijk snel wat atleten inhalen, en kon ik de eerste 15 kilometer dichterbij de koplopers komen en enkele snelle zwemmers inhalen. Op het strand was het heel lastig door het mulle zand, of het natte zand langs de waterlijn. Ik reed op de 5e positie toen ik een verkeerde lijn nam en vast kwam te zitten in het zompige zand. Snel de fiets af, terug naar het losse zand en doortrappen dan maar. Kostte me wel zo’n 30-60 kostbare seconden, en de aansluiting met de atleten voorin…
Uiteindelijk kwam ik als 6e de wisselzone in en kon ik beginnen aan de laatste 12 kilometer hardlopen. Daarbij wist ik dat ik alles zou moeten geven om voor het podium te kunnen gaan, met een achterstand van zo’n 3 minuten op de koplopers.

Ik pushte hard om zo dicht mogelijk bij de koplopers te komen. Na 4 kilometer was de achterstand al geslonken tot 1.5 minuut. Na een ronde lopen van 6 kilometer was mijn achterstand nog 1 minuut, dus hield ik hoop en bleef ik zo hard mogelijk doorlopen. Op het strand kwamen de 2 koplopers echt dichtbij. Ik twijfelde niet, en liep hard door richting de duinen, waarbij ik een andere lijn koos dan de twee koplopers. Vanuit de duinen lag ik op kop, maar had ik nog niet het vertrouwen dat ik zou winnen. Ik moest hard blijven doorlopen, en wilde het pas gaan geloven als ik over de finish kwam. Met nog zo’n 400 meter voor de finish werd ik al gefeliciteerd, maar ik wilde nog niet te vroeg juichen. De finish is op de finishlijn, en niet eerder. Met nog zo’n 200 meter te gaan wist ik dat het toch echt mogelijk was te winnen. Het werd steeds drukker met publiek, ik hoorde de speaker op de finish en zag de finish! Pas toen wist ik het zeker: ik ga het redden, en Nederlands kampioen worden!

Ik kreeg het niet cadeau, de tegenstand was behoorlijk, het strand zwaar en er waren wel 5 kanshebbers voor de titel. De organisatie was erg goed, en de sfeer op Ameland heel relaxed. Dit keer was ik de sterkste, maar dat kan de volgende wedstrijd zomaar anders zijn. Ik moet proberen van mijn titel te genieten maar vooral hard blijven werken, week in en week uit uren maken, hard trainen en voldoende herstel pakken. Want ook volgend jaar wil ik weer strijden voor die kampioenstrui! Tijd voor nieuwe trainingsschema’s en doelen, want ik weet nu: hard work pays off.

Speciale dank aan Julia voor alle support, ook toen ik schijtzenuwachtig was voor de start. Rob voor de zware maar fijne trainingsschema’s en advies, Casper voor het sparren en de (mentale) trucjes, Tri-Ambla voor de organisatie, alle deelnemers voor de mooie strijd en Matthias van AthleteSportsWorld.com voor de sportvoeding die me voorzag van de nodige energie.

 

ITU WK Cross triathlon: mooi debuut

Deze zomer stond in het teken van het WK crosstriathlon waar ik me door winst tijdens de Beach Challenge Kijkduin voor plaatste. Vanaf het moment dat ik wist dat ik zou gaan racen, heb ik me volledig gefocust op deze race, waar ik zou gaan debuteren op het hoogste mondiale niveau. Ik wist dat mijn niveau nog niet voldoende zou zijn om mee te strijden voor de medailles, maar dat betekende niet dat ik er niet voor zou gaan: ik wilde die race zo hoog mogelijk eindigen.

Omdat crosstriathlon een enorm technische discipline is, en mountainbiken een belangrijk onderdeel, ging ik enkele dagen voor de race naar Aarhus om op een specifiek mountainbikeparcours te trainen en te wennen aan niet-Nederlandse parcoursen, ook omdat het WK-parcours pas twee dagen voorafgaand aan de race zou worden uitgezet. Vanuit Aarhus reisde ik door naar Odense om me te melden bij het TeamNL huis tijdens het ITU Multisport World Championships, waar een aantal Nederlanders al een medaille hadden gepakt tijdens het WK duathlon.

De WK race

Ruim op tijd kwam ik aan in Svensborg (Denemarken) waar de Crosstriathlon plaatsvond. Even besefte ik me dat ik gewoon een WK zou racen, en dus ook moest genieten: ‘Shit, ik ga gewoon het WK racen’. Ik wist wat mijn vorm was, hoe ik had kunnen voorbereiden, en had er zin in… 1000m zwemmen, 30 km mountainbiken, 10km hardlopen op een mooi variërend parcours.
Tijdens het zwemmen maakte ik een foutje door achter de verkeerde voeten te gaan liggen, en merkte ik na een paar honderd dat er een gat was ontstaan en ik redelijk achterin het veld lag. Omdat mijn zwemonderdeel mijn minste onderdeel is, koos ik er voor om voorzichtig te starten, maar dit was niet mijn ideale scenario. Ik zwom nog weg van het groepje waarin ik zat, maar besloot ook niet te veel krachten te verspillen: in je eentje zwemmen is een stuk zwaarder dan in een groep. De race zou nog lang genoeg duren.
Op de fiets had voelde ik me op de eerste paar technische kilometers nog wat dizzy van het zwemmen, maar daarna herpakte ik me. Ik verdeelde rustig, maar kwam ook dichterbij en kon wat atleten inhalen. Uiteindelijk ging ik wisselen met een Rus voor de laatste twee ronden van ieder 5 kilometer, die ik tijdens het lopen al snel achter me voelde plakken.
Een ding was zeker: ik zou hem gaan pakken. Na de eerste ronde op een heel divers parcours (stijle klim waar je met touwen naar boven moest klimmen, strand, gras, single track, hoogteverschillen, stukje asfalt, trap) zette ik de knop om: nu moet ik gaan pushen en er alles uithalen wat er in zit. Tot mijn eigen verbazing haalde ik al snel een Brit en Zuid-Afrikaan in, een Slovaak, Deen en uiteindelijk was de Rus nergens meer te bekennen. Met nog een kilometer te gaan wist ik: dit gaat mijn positie worden. Ik kon niet meer opschuiven naar voren, maar wel zorgen dat er achter me niemand terugkwam. Uiteindelijk finishte ik als 26e, waarmee ik als debutant op het WK crosstriathlon tevreden mee moet zijn. Het is nog niet top, maar daar ga ik wel voor: volgend jaar weer een kans! Maar nu eerst: focus op het EK, eind oktober op Ibiza.

Wereldkampioenschap crosstriathlon

Ik heb me gekwalificeerd voor het WK crosstriathlon, dat zal worden gehouden tijdens de ITU Multisport World Championships in Denemarken. Om duidelijkheid te scheppen in de reeks aan kampioenschappen: je hebt elite wedstrijden waar de ‘pro’s’ aan mee doen, en age-group wedstrijden waar de ‘amateurs’ in hun leeftijdscategorie strijden voor de titels. Ik richt me altijd op de elite races, en zal ook dit keer bij de elite strijden met de absolute wereldtop.  Dat is natuurlijk harstikke tof.

Sommigen feliciteerden me met ‘het wereldkampioenschap, of ja: het kwalificeren voor…’ en dat is natuurlijk goed bedoeld. Zelf heb ik mixed feelings, maar een ding is zeker: ik ga 10 juli het uiterste uit mijn lichaam te halen, zo goed mogelijk te racen en zo hoog mogelijk te eindigen.

Meer weten? Volg me via Instagram, of stuur me een berichtje.
Cheers,

Joep

2e Plaats NK; Paillencourt en Geel

Afgelopen weekend stond ik aan de start van het NK Cross in Austerlitz. De titel verklapt het al een beetje, maar eerst… wat eraan vooraf ging:

Ik begon het seizoen met een Grand Prix in Frankrijk, met mijn nieuwe team Lomme. Na een voorjaar met goede trainingsarbeid, was ik benieuwd wat het zou worden. Ik had nog niet echt op snelheid en hoge hartslag getraind, en dat merkte je de eerste race. Het was echt inkomen en weer wennen aan het racen. Ondanks een aantal goede pogingen strandde mijn aanval naar de kopgroep omdat niemand mee wilde rijden. Met een 30e plaats voor mijn seizoensopener in de altijd sterke Franse GP oke.

Vervolgens startte ik in Geel (Belgie) met EDO Sports in de RBR Series. Met het format 2,5-20-5, kwam mijn voorspelling van een grote kopgroep op de fiets uit. Waar ik na een prima eerste run voorin het veld de fiets op kon stappen. En vervolgens als 4e kon finishen tijdens de afsluitende 5km hardlopen.

Daarna een weekje hard trainen, en toen stond het NK cross op het programma. Ik twijfelde nog even om de dubbel te doen nadat mijn Franse team heel graag wilde dat ik startte: NK op zaterdag, en GP in Frankrijk op zondag. Maar dat bleek toch een logistieke puzzel met 10 uur reistijd voor een sprint-wedstrijd in Parthenay. Dus toch maar alleen het NK… 😉

Vrijdagavond begon het feest, met de bruiloft van Joeri en Charlotte. En zaterdagochtend lekker racen in de bossen rondom de Pyramide, daar ging het feest verder: na het startschot liep ik samen met Nick van Tol in 8km steeds iets meer weg van de achtervolgers. Op de fiets koos ik ervoor me eerst goed te verzorgen, waardoor ik een klein gaatje moest laten. Uiteindelijk wist ik dit gat te dichten en wilde ik voor de eerste plaats gaan. Ware het niet dat Daan Schouten wielrenner van beroep – of in ieder geval hobby – is, die net een tikkeltje harder fietste. Ik ging na 22km mountainbiken als tweede wisselen voor de afsluitende run van 3km. Die afstand was net te kort, en Daan Schouten had door zijn sterke fietsonderdeel gewoon de beste papieren. Ik probeerde nog een tijdje het gat te dichten, maar wist halverwege: ik ga tweede worden en met een bos bloemen naar huis. Ze staan mooi, in de woonkamer.

WhatsApp Image 2018-04-21 at 18.47.24.jpeg

Wintertraining in Fuerte en Potchefstroom

Als je me een beetje hebt gevolgd, of als ik je te veel heb gespamd (waarschijnlijk wel, sorry maar het was zo mooi en die babyleeuw zo schattig!) dan weet je dat ik in de winterperiode december en januari lekker heb kunnen trainen.

Trainen in de winter, dat is soms nog wel een uitdaging. Het is vroeg donker, glad, koud en nat. Sommigen vinden het helemaal niets, anderen houden er van. Eigenlijk vind ik de winter in Nederland niet zo’n probleem want ook in die omstandigheden kan ik prima trainen, maar toch merkte ik afgelopen tijd dat het in de zon een stuk aangenamer is. Dus moet ik mijn mening bijstellen: ik zoek liever de zon op.

In december ben ik zo’n twee weken naar Fuerteventura geweest, om een goede basis te leggen en redelijk wat uren te draaien. Samen met Jorik van Egdom en Menno Koolhaas heb ik het zwembad, de onverharde paden en rustige asfaltwegen onveilig gemaakt. Al dan niet achterna gezeten door een boze badjuf omdat ze ons kaartje wilde zien, of een hond. Dat vind ik dan weer niet zo chill tijdens het lopen of fietsen (terwijl ik honden wel leuk vind). Tijdens onze rustdag deden we moedige pogingen hele hoge golven te pakken op onze surfboards, en dat ging naar omstandigheden goed. Gelukkig hebben we de foto’s nog 😉

Daarna met kerst en oud en nieuw lekker thuis in Nederland, tijd voor vrienden en familie. Maar gelijk na de jaarwisseling vertrok ik voor een hoogtestage naar Potchefstroom, Zuid Afrika. Ik werd daar verliefd, op het land en de faciliteiten, en droom er stiekem van om te emigeren. Of om snel terug te gaan.

Potch is echt een studentenstad, waar je op gematigde hoogte in deze tijd van het jaar fantastisch kunt trainen. Drie zwembaden en een meer om te zwemmen, verschillende (on)verharde paden, gras en tartanbaan en crossparcours om te lopen, en rustige wegen om te fietsen. Moet je wel om 5 uur ’s ochtends vertrekken, maar dan zie je wel een geweldige zonsopgang op de fiets. Worth it.

Nu ik weer thuis ben merk ik pas echt het verschil. Naast de rust voor trainingen, doet het warme weer zo veel goeds. Duurlopen van 2 uur in Potch kosten geen moeite en geven geen spierpijn. Een duurloopje van 90 minuten hier in Nederland kost me ook geen moeite maar leverde me gelijk stramme spieren met gevoelige kuiten op. Het scheelt ECHT, het gaat allemaal net wat makkelijker. En in Zuid Afrika kun je genieten van een lekkere braai.

Ik ben inmiddels weer hard aan het werk, train lekker door en probeer wat geld te sparen, zodat ik snel weer terug kan 😉 Maar ook sportief mag ik komende periode aan de bak: ik ben heel benieuwd wat de investeringen me opleveren!

NK: ziek goed

Afgelopen seizoen heb ik hard gewerkt. Aan en met mezelf. Samen met mijn begeleidingsteam sprak ik over dromen en doelen, over sterkten en zwakten. Ik ben altijd overtuigd geweest van mijn capaciteiten, en baalde dan ook dat het er nog niet (altijd) uitkwam. Gelukkig kon ik samen met anderen die vertrouwen in me hebben een plan maken. Stiekem best een beetje spannend. Ik trainde namelijk meer en langer, en harder. En dat betekende dat ik moe werd, en niet voldoende uitgerust was om echt uitzonderlijk te presteren. Niet dat het slecht was, het was nog gewoon prima maar nog niet wat ik voor ogen had. Ik draaide gewoon mee voorin, kon strijden maar nog niet shinen. Like a diamond. Meer als een ruwe diamant.

Na een half jaartje wennen en finetunen had ik het door, en mijn begeleiders ook. Hoe het voor mij goed werkte, en  voor mijn lichaam. Het ging steeds beter, en kon op het EK cross in Roemenie al een prima resultaat neerzetten waar ik tevreden mee mocht zijn. Maar er was meer, zoals Peter R. de Vries zou zeggen. Na die 16e plaats had ik een nieuw doel tot het einde van het seizoen. Het NK duathlon op de weg, begin oktober. Daar wilde ik shinen. En dus trainde ik door. Met resultaat. Ik voelde het effect van mijn harde werk en de juiste begeleiding. Ik ging steeds makkelijker, en harder. Ik raakte in vorm. Tijdens het NK crosstriathlon was ik voor sommigen een verrassing, maar ondanks dat ik mijn ribben kneusde kwam het podium in zicht. Prima wedstrijdje, zoals verwacht. Maar wel balen van die ribben, waar ik drie weken niet fijn mee kon trainen, in ieder geval niet pijnvrij. Dus werd het schema een beetje omgegooid, maar dat maakte eigenlijk niet uit. Want met mijn vorm ging het steeds beter. Ik viel ongemerkt nog wat af, stond goed scherp, en had de laatste drie weken voor het NK al helemaal uitgedacht. Na overleg liet ik een korte wedstrijd in Groningen schieten om nog een wat langere wedstrijd te kunnen racen in Frankrijk. Ik maakte een tactisch foutje maar met mijn vorm zat het goed. Ik liep hard, ik fietste goede wattages, en werd 3e. Voor wat het waard is.

De generale repetitie
Een week voor het NK liep ik in Breda. Omdat dit voor mij te kort voor een wedstrijd is om helemaal vollebak te gaan, koos ik niet voor de halve marathon of de 10km, maar voor de 5km. Waar ik de eerste drie kilometer rustig zou starten, en daarna hard zou eindigen. Ik mocht de eerste drie kilometer lekker in het groepje blijven lopen, zodat ik uiteindelijk in de laatste twee kilometers wat kon versnellen om relaxed rond de 16 minuten uit te komen. Ik liep de eerste drie kilometer maar net onder de 10 minuten, een tempo dat eigenlijk iets te traag was. Maar daarna ging ik versnellen, eerst nog een beetje zoekend naar het juiste tempo. Maar daarna steeds wat harder. Ik eindigde in de laatste kilometer met een tempo van 2:48 min/km, en liep op de vijf kilometer 15:45. Met de ruim 100 meter extra die mijn Polar aangaf kwam ik uit op 16:04. En dat was prima voor deze laatste training. Ik was er klaar voor.

Ik trainde daarna nog door op de fiets, en mijn wattages waren beter dan ooit. Zondagmiddag plofte ik neer op mijn nieuwe bank, precies een week voor het NK, en wist ik: dit gaat een ziek goed NK worden. Wat het resultaat gaat zijn qua positie weet ik niet (was ook geen doel) maar ik ben beter dan ooit.

Helaas werd ik zondagavond ziek, dus baalde ik. Ik hield me rustig, en wilde zo snel mogelijk herstellen. Een paar extra dagen rust zouden misschien niet zo erg zijn. Ik was in vorm, dus zou het wel goedkomen. Het raceplan was goed opgebouwd met een behouden eerste run, een straf fietsonderdeel, en een knallend einde waar ik een zieke tweede run neer zou zetten. Maar die kwam er nooit.

Vrijdag voor de race voelde ik me al weer wat beter maar was traplopen nog echt een opgave. Zaterdag tijdens het loslopen had ik het idee dat het al weer veel beter ging. Dus toch op tijd fit, dankzij mijn rustige week met wat extra vitamines en slaap. Zondag startte ik, mentaal super sterk mijn fitheid verzwijgend voor mezelf. Ik startte het NK zoals gepland, easy. Zo voelde het ook. En ik liep prima op de derde positie mijn raceplan en hartslag volgend achter Yennick Wolthuizen, maar had ook met de goed vertrokken Patrick Stitzinger mee kunnen gaan. Zo makkelijk voelde het.  En toen… toen gebeurde het, ik kreeg het koud. Ik kreeg overal spierpijn. En ik kreeg het zwaar. Ik moest zelfs wat plaatsen toegeven en wist direct dat mijn lichaam nog niet zo fit was als mijn geest. Ik stapte nog op de fiets, ik deed mijn best om alle signalen van mijn lichaam te negeren, maar dat lukte niet. Ik rilde van de kou, ik had geen power meer en moest toegeven dat ik echt nog niet beter was. Dus kroop ik met 40 graden koorts ’s middags opnieuw mijn bedje in, DNF.

En dat is balen… want dit zou het NK zijn waar ik ziek goed zou zijn. Waar ik keuze’s voor had gemaakt, dingen voor had gelaten, en hard voor had getraind om goed te zijn. En dat was ik ook, qua vorm. Maar niet qua fitheid. En dus was ik ziek goed.

Een paar dagen na het NK begin ik me ietsje beter te voelen, de koorts verdwijnt. Maar het blijft knagen. Zou ik nog een andere wedstrijd lopen? Goed herstellen en nu ik in vorm ben nog een andere wedstrijd knallen? Ik kies er voor om het toch niet te doen. Hoe graag ik het eigenlijk wil.

Ik weet hoe het met mijn vorm is, ik weet dat ik op de goede weg ben. Ik heb afgelopen seizoen ondanks dat ik nog niet de topresultaten heb laten zien die ik wilde laten zien, voldoende aanknopingspunten en voldoende potentie om te groeien. Want ik was op de goede weg, de vorm werd steeds beter. Maar helaas werd ik ziek. En als ik doorga op de weg die ik ben ingeslagen, ga ik volgend jaar lekker shinen.

Be prepared. I was, and will be again. After a short break. Met mixed feelings, rustperiode!