NK: ziek goed

Afgelopen seizoen heb ik hard gewerkt. Aan en met mezelf. Samen met mijn begeleidingsteam sprak ik over dromen en doelen, over sterkten en zwakten. Ik ben altijd overtuigd geweest van mijn capaciteiten, en baalde dan ook dat het er nog niet (altijd) uitkwam. Gelukkig kon ik samen met anderen die vertrouwen in me hebben een plan maken. Stiekem best een beetje spannend. Ik trainde namelijk meer en langer, en harder. En dat betekende dat ik moe werd, en niet voldoende uitgerust was om echt uitzonderlijk te presteren. Niet dat het slecht was, het was nog gewoon prima maar nog niet wat ik voor ogen had. Ik draaide gewoon mee voorin, kon strijden maar nog niet shinen. Like a diamond. Meer als een ruwe diamant.

Na een half jaartje wennen en finetunen had ik het door, en mijn begeleiders ook. Hoe het voor mij goed werkte, en  voor mijn lichaam. Het ging steeds beter, en kon op het EK cross in Roemenie al een prima resultaat neerzetten waar ik tevreden mee mocht zijn. Maar er was meer, zoals Peter R. de Vries zou zeggen. Na die 16e plaats had ik een nieuw doel tot het einde van het seizoen. Het NK duathlon op de weg, begin oktober. Daar wilde ik shinen. En dus trainde ik door. Met resultaat. Ik voelde het effect van mijn harde werk en de juiste begeleiding. Ik ging steeds makkelijker, en harder. Ik raakte in vorm. Tijdens het NK crosstriathlon was ik voor sommigen een verrassing, maar ondanks dat ik mijn ribben kneusde kwam het podium in zicht. Prima wedstrijdje, zoals verwacht. Maar wel balen van die ribben, waar ik drie weken niet fijn mee kon trainen, in ieder geval niet pijnvrij. Dus werd het schema een beetje omgegooid, maar dat maakte eigenlijk niet uit. Want met mijn vorm ging het steeds beter. Ik viel ongemerkt nog wat af, stond goed scherp, en had de laatste drie weken voor het NK al helemaal uitgedacht. Na overleg liet ik een korte wedstrijd in Groningen schieten om nog een wat langere wedstrijd te kunnen racen in Frankrijk. Ik maakte een tactisch foutje maar met mijn vorm zat het goed. Ik liep hard, ik fietste goede wattages, en werd 3e. Voor wat het waard is.

De generale repetitie
Een week voor het NK liep ik in Breda. Omdat dit voor mij te kort voor een wedstrijd is om helemaal vollebak te gaan, koos ik niet voor de halve marathon of de 10km, maar voor de 5km. Waar ik de eerste drie kilometer rustig zou starten, en daarna hard zou eindigen. Ik mocht de eerste drie kilometer lekker in het groepje blijven lopen, zodat ik uiteindelijk in de laatste twee kilometers wat kon versnellen om relaxed rond de 16 minuten uit te komen. Ik liep de eerste drie kilometer maar net onder de 10 minuten, een tempo dat eigenlijk iets te traag was. Maar daarna ging ik versnellen, eerst nog een beetje zoekend naar het juiste tempo. Maar daarna steeds wat harder. Ik eindigde in de laatste kilometer met een tempo van 2:48 min/km, en liep op de vijf kilometer 15:45. Met de ruim 100 meter extra die mijn Polar aangaf kwam ik uit op 16:04. En dat was prima voor deze laatste training. Ik was er klaar voor.

Ik trainde daarna nog door op de fiets, en mijn wattages waren beter dan ooit. Zondagmiddag plofte ik neer op mijn nieuwe bank, precies een week voor het NK, en wist ik: dit gaat een ziek goed NK worden. Wat het resultaat gaat zijn qua positie weet ik niet (was ook geen doel) maar ik ben beter dan ooit.

Helaas werd ik zondagavond ziek, dus baalde ik. Ik hield me rustig, en wilde zo snel mogelijk herstellen. Een paar extra dagen rust zouden misschien niet zo erg zijn. Ik was in vorm, dus zou het wel goedkomen. Het raceplan was goed opgebouwd met een behouden eerste run, een straf fietsonderdeel, en een knallend einde waar ik een zieke tweede run neer zou zetten. Maar die kwam er nooit.

Vrijdag voor de race voelde ik me al weer wat beter maar was traplopen nog echt een opgave. Zaterdag tijdens het loslopen had ik het idee dat het al weer veel beter ging. Dus toch op tijd fit, dankzij mijn rustige week met wat extra vitamines en slaap. Zondag startte ik, mentaal super sterk mijn fitheid verzwijgend voor mezelf. Ik startte het NK zoals gepland, easy. Zo voelde het ook. En ik liep prima op de derde positie mijn raceplan en hartslag volgend achter Yennick Wolthuizen, maar had ook met de goed vertrokken Patrick Stitzinger mee kunnen gaan. Zo makkelijk voelde het.  En toen… toen gebeurde het, ik kreeg het koud. Ik kreeg overal spierpijn. En ik kreeg het zwaar. Ik moest zelfs wat plaatsen toegeven en wist direct dat mijn lichaam nog niet zo fit was als mijn geest. Ik stapte nog op de fiets, ik deed mijn best om alle signalen van mijn lichaam te negeren, maar dat lukte niet. Ik rilde van de kou, ik had geen power meer en moest toegeven dat ik echt nog niet beter was. Dus kroop ik met 40 graden koorts ’s middags opnieuw mijn bedje in, DNF.

En dat is balen… want dit zou het NK zijn waar ik ziek goed zou zijn. Waar ik keuze’s voor had gemaakt, dingen voor had gelaten, en hard voor had getraind om goed te zijn. En dat was ik ook, qua vorm. Maar niet qua fitheid. En dus was ik ziek goed.

Een paar dagen na het NK begin ik me ietsje beter te voelen, de koorts verdwijnt. Maar het blijft knagen. Zou ik nog een andere wedstrijd lopen? Goed herstellen en nu ik in vorm ben nog een andere wedstrijd knallen? Ik kies er voor om het toch niet te doen. Hoe graag ik het eigenlijk wil.

Ik weet hoe het met mijn vorm is, ik weet dat ik op de goede weg ben. Ik heb afgelopen seizoen ondanks dat ik nog niet de topresultaten heb laten zien die ik wilde laten zien, voldoende aanknopingspunten en voldoende potentie om te groeien. Want ik was op de goede weg, de vorm werd steeds beter. Maar helaas werd ik ziek. En als ik doorga op de weg die ik ben ingeslagen, ga ik volgend jaar lekker shinen.

Be prepared. I was, and will be again. After a short break. Met mixed feelings, rustperiode!

Advertenties

Tevreden over EK cross

Dit weekend finishte ik als 16e tijdens het Europees Kampioenschap cross in Roemenië: 6,2km lopen, 20km mountainbiken, 3,1km lopen op een parcours met de nodige klimmetjes en dus hoogtemeters.

Ik besloot (ondanks) mijn startnummer 1 rustig te starten, en lag na de eerste ronde redelijk achterin het veld. Andere Nederlanders Frank Schotman en Juul van de Kruijs gingen ambitieus van start maar kon ik in de tweede ronde bijhalen.  De Nederlandse equipe langs de kant had me al bijna afgeschreven, maar na de eerste loopronde kregen ze door dat ik toch niet zo slecht bezig was. Terwijl veel atleten een tempo’tje rustiger liepen, kon ik steady doorlopen en ze inhalen waardoor ik net na Frank als 13e ging wisselen voor het fietsonderdeel.

In vergelijking met het startveld mag ik mezelf geen mountainbike- of crossspecialist noemen, maar ik vind het wel leuk. Door de geringe ervaring met dalen werd ik daar in de eerste ronde al door een paar atleten in de afdaling ingehaald alsof ik stil stond. Tijdens het fietsen werd al snel duidelijk dat ik conditioneel goed in orde ben: op elke klim kon ik ze weer terugpakken of weer aansluiten. Daarnaast reed ik elke fietsronde harder!

20369019_753663631472282_2979597184180141240_o

Tijdens de wissel naar de afsluitende 3,1km hardlopen verloor ik mijn fietsschoen, en moest ik in de wisselzone terug om die op te halen. Terwijl ik dat deed, werd me duidelijk dat ik een penalty had waardoor ik tijdens de laatste run 15 seconden in de penaltybox mocht uitrusten. Boeide me niet. Na het wegzetten van mijn fiets en het aantrekken van mijn hardloopschoenen merkte ik meteen dat ik nog prima loopbenen had. Zelfs met de 15 seconde straftijd liep ik de 7e looptijd, en daardoor kon ik nog iets opschuiven.

Het meest dubieuze moment uit de race was een Italiaan die met nog 600 meter te lopen ineens voor me uit de bosjes opdook: hij had een kilometertje afgesneden. Ik naderde hem tot 3 seconden op de finish, maar de jury is het er niet over eens of er voldoende bewijs is om hem te diskwalificeren. Ondanks dat ook verschillende omstanders dit bij de jury hebben aangekaart, en mijn vriend het zelf ook toegaf. Hoe zou hij vandaag in de spiegel kijken?

Ik kijk in ieder geval tevreden terug, en moet tevreden zijn met een positie in de middenmoot van dit sterke veld. Mijn resultaat is misschien nog niet waar ik zou willen eindigen, maar het niveau lag hoog en ik deed goed mee. Met wat specifieke techniektraining kijk ik uit naar de volgende (internationale) crossen! Maar nu eerst: terug naar de weg  🙂

TeamNL op naar EK cross

Aankomend weekend vindt in Roemenië het Europees Cross Festival plaats, waar de Europese kampioenschappen cross worden gehouden. Binnen de cross organiseert de European Triathlon Union zowel de duathlon- als triathlonvariant.

De duathlon is wat zwaarder omdat je twee keer moet lopen en daartussen moet mountainbiken, de triathlon wat meer uitdagend omdat je drie verschillende sporten moet beoefenen.
Vorig jaar nam ik deel aan het EK cross duathlon in Roemenië, en het EK cross triathlon in Zwitserland. Komend weekend worden beide onderdelen gehouden en start ik bij het onderdeel cross duathlon, dat wordt gehouden over een afstand van 6,2 km hardlopen (trail), 20km mountainbiken, en 3,1km hardlopen.
Het onderdeel cross triathlon is twee dagen later. Er zijn bikkels die dat proberen te combineren, maar ik vind een wedstrijd van >2 uur voldoende voor dit weekend 😉

Mijn fiets zit in de koffer, mijn (trail)schoenen zijn gepakt, de sportvoeding van Athletesportsworld.com zit in mijn bidons (tip: bespaar ruimte als je met je fiets vliegt, en stop je gelletjes etc. in je bidons, in de bidophouders), mijn helm doe ik lekker op in het vliegtuig (dat is niet waar, maar meenemen als handbagage scheelt wel degelijk) en ik heb een verlopen paspoort (maar daar zitten gaatjes in, en ik heb een nieuwe. Dus no worries).

Vorig jaar was ik flying daar in Targu Mures. Of Tirgu Mures, op z’n Roemeens. Kijk maar:

Vandaag reis ik met het grootste deel van TeamNL af naar Cluj, om vanuit daar naar Targu Mures te gaan. Zonder de gehavende bondscoach, maar met een prima groep en begeleiding. Veel zin om te knallen, keep you posted!

Easy start in Schoorl

Wie goed heeft opgelet, weet dat mijn laatste serieuze resultaat dat de boeken in ging, 26 oktober 2016 plaatsvond. Een derde plaats bij de crossduathlon Weert. Best een tijd geleden, belachelijk lang geleden eigenlijk. Enkele weken terug eindigde ik nog wel in de middenmoot bij de korte afstand van Mastboscross, maar het werd tijd voor het echte werk: nieuwe plannen en races. Een nieuwe start met een nieuwe trainingsomgeving en  een nieuwe trainer. Het duurde een tijdje voordat ik de knoop echt wilde doorhakken, maar ik denk dat het voor mij (hoe jammer ook) wel het beste is.

Vandaag was de eerste krachtmeting om te bekijken hoe ik er nu voorsta. Best wel spannend, aangezien ik al zo’n tijd geen echte wedstrijd meer had gedaan. Het was even wennen aan een nieuw trainingsschema, nieuwe trainingsmogelijkheden en vooral aan het racen van een wedstrijd. Trainingsweken van >20 uur had ik er al weer opzitten, maar racen… dat is toch andere koek. Het voelde dan ook een beetje onwennig, dus ik besloot te starten met de doelstelling: lekker lopen op gevoel, en bij de finish wel zien waar het op uit zal draaien. Mijn Polar bleef tijdens de 10km van Groet van Schoorl lekker uit, en ik kon genieten van de sprookjesachtige witte omgeving.

NK 10km Schoorl
Na de start kon ik redelijk makkelijk mijn tempo vinden, en mocht ik enkele keren stuivertje wisselen met Wouter Dilling. De doorkomst van 16:10 was ok voor de inspanning die ik leverde: het voelde easy. Ik bleef lekker op gevoel doorlopen, en koos in het duingebied ergens na kilometer 6-7 voor mijn eigen lijn. Niet zo slim, aangezien ik daardoor vol in de wind liep. Maar het voelde makkelijk, en ook toen het groepje iets van me wegliep was ik in de overtuiging dat ik ze zo wel weer bij zou halen. Ik merkte dat ik stiekem ietsje langzamer ging lopen zonder dat daar echt een aanleiding voor was, ook al haalde ik wat (te) snel gestartte atleten in. Na 9 kilometer dacht ik: verdorie, ik loop echt te makkelijk en mijn tempo is gezakt, waardoor ik wat ging versnellen. Met nog 250 meter te gaan zag ik de klok, en wist ik dat het lastig zou worden een scherpe tijd neer te zetten. Ik probeerde nog net onder de hele minuut te duiken, maar die seconden had ik eerder in de race laten liggen. Uiteindelijk finishte ik met mixed feelings in 33:02. Heb ik lekker kunnen lopen op gevoel, en bij de finish gezien waar het op uitdraaide? Jazeker, dus missie geslaagd. Toch kwam ik niet moe over de finish, en dus heb ik onderweg te veel laten liggen. Misschien niet gek voor een eerste wedstrijd na lange tijd, en het gebrek aan tempohardheid, maar toch zonde. En daar baal ik dus een beetje van, al weet ik nu wel dat er veel meer in zit. Het is nog geen toptijd om over naar huis te schrijven, maar het is wel een prima nieuwe start. Volgende race kan ik lekker knallen, stappen maken en relatief makkelijk sneller gaan lopen. Op richting die 31 😉 Maar eerst… Mallorca met de Nederlandse duathlonselectie!

 

Heb je ambitie? Of heb je ambitie?

Het einde van het jaar nadert, tijd om even terug te kijken en de balans op te maken.

Welke plannen had jij voor 2016, hoe is het jaar verlopen? Wat ging er goed, en wat kan er beter? Of misschien wel nog beter: lig je nog op schema?

Sporters zijn ambitieus. Ondernemers zijn ambitieus. Young professionals en managers zijn ambitieus. Stiekem zijn veel mensen ambitieus. Of zeggen ambitieus te zijn.

Als sporter met een duale carrière, een eigen bedrijfje en young professional bij ASML ben ik niet anders, niet anders dan ontzettend ambitieus. Daarom zou ik in de maand januari graag een sportschool beginnen. Niet omdat ik het een grote droom van me is, maar om al die mensen met goede voornemens.

Jij hebt ze vast ook. Goede voornemens, nieuwe doelen, een vage wens/droom of het gevoel om ‘ergens iets mee te doen’. Ik houd ervan, juist omdat het ambitie uitstraalt. Maar stiekem moet ik er ook altijd een beetje om lachen. Daarom ook die sportschool in januari. Want hoeveel Nederlanders zouden het goede voornemen hebben om (meer) te gaan bewegen, een paar kilo’s af te vallen, en een goede balans te vinden tussen work-life? Ik denk heel veel. Dus zal het in januari extra druk zijn in sportscholen, maar is dat in februari al een stuk minder. Prima businessmodel, goed verdienen met die ‘aantrekkelijk’ geprijsde abonnementen doordat die ambitieuze mensen in januari drie keer op een loopband en crosstrainer gaan staan. Vooruit, je ziet ze in juni ook nog een aantal keer omdat de zomervakantie een bikini-proof lijf vereist. Big business.

Ik ben als atleet, ondernemer en young professional altijd bezig met doelen. Niet alleen in januari. Niet een keer per maand. Maar gewoon elke dag. Denk je dat ik een Europees Kampioenschap kan racen door in januari drie keer op een loopband te staan? Of ik in Q2 dat grote project in Europa af kan ronden door twee conference calls?

Heb je ambitie. Of heb je ambitie? Ik ben heel benieuwd naar jouw verhaal… Laat het me gerust weten, wie weet kunnen we elkaar inspireren.

Alvast een gezond, gelukkig en succesvol 2017. Dat je al je doelstellingen mag behalen!

Kampioenen falen ook wel eens

Kampioen? Jazeker! Met Unltd werd ik namelijk LANDSKAMPIOEN! We wonnen de eerste editie van de RBR Series in Nederland, en daar hebben we met z’n allen hard voor gewerkt. En groot compliment voor het hele Unltd team 🙂

Ondertussen werd ik ook nog een soort van Nederlands kampioen in Groningen. Wat die studentikoze titel waard is? Er is al genoeg titelinflatie. Niet zo veel dus, daarom ga ik snel verder.

Ik heb namelijk een wat mindere periode gehad waarin ik niet fit was, en het NK op de weg niet kon starten. De laatste wedstrijd van het seizoen moest daarom het NK cross worden in Valkenburg. Na een korte rustperiode had ik een redelijke voorbereiding waar ik in een hardloopcross al weer een redelijke prestatie leverde. En tijdens de Offroad duathlon in Weert met lopen de forcing voerde en uiteindelijk op het podium stond. Het leek dus een kwestie van puntjes op de i zetten richting het NK cross. En dat deed ik dan ook. Plus een parcoursverkenning de week vooraf.
Ik had een plan, maar dat kon definitief in de prullenbak door een lekke band. Einde seizoen, doelstelling gefaald. En dat is jammer, want ik moet concluderen dat het dit seizoen ondanks een aantal mooie pieken ook nog een aantal keer niet goed genoeg was voor wat ik wil presteren. Ik kijk graag terug naar het racen van 3 Europese kampioenschappen in 2016 en andere internationale wedstrijden dit jaar. Ik wil de hoogtepunten meenemen naar komend seizoen. En leren van de mindere punten.

Mijn plan was om hierna even niet te trainen en mijn lichaam rust te gunnen, maar ook daarin faalde ik: gisteren kon ik het echt niet laten om mijn hardloopschoenen aan te trekken en een ommetje te maken in een lekker tempo. Mission failed… 😉

Nu is het moment daar om nieuwe plannen te maken. Zonder al te veel te willen verklappen: die plannen zien er goed uit. Allez! Lieve baas, ik ben er in het voorjaar een paar weken niet. Oeps… nu verklap ik het toch een beetje.

Tot die tijd ga ik proberen mijn lichaam nog wat rust te gunnen, en ‘genieten van het leven’. Of zoals een echte kampioen me met zijn tegelwijsheid vertelde:

‘Je lichaam heeft het soms ook nodig om even niets te doen en vet te worden’. AMEN.

Boost

Na één week Spanje weet ik het zeker: ik ben normaal. Er zijn vast mensen die daar over twijfelen, maar ik niet meer. En dat stelt me gerust.

Sinds lange tijd had ik écht vakantie. Dus niet trainen, maar gewoon lekker doen waar je zin in hebt. De ‘vakantie’ was dus geen trainingsstage waar ik mijn vrije tijd kon gebruiken om in een andere omgeving het aantal trainingsuren lekker op te schroeven om zo in het najaar beter te zijn dan het voorjaar. Na Powerman Austria nam ik een week (oké, 6 dagen) volledige sportrust en ging daarna met mijn zusje en broertje naar Spanje. Gezellig als altijd, met de nodige anekdotes over vroeger toen we met het hele gezin op vakantie gingen.

Ik voelde me tot op een bepaalde hoogte onsterfelijk, en omdat ik mezelf identificeer als sporter dacht ik dat ik ‘het’ dus allemaal maar aan zou moeten kunnen. En dat is eigenlijk ook zo. Aan de ene kant zou ik graag nog meer aan mijn sport willen besteden, maar aan de andere kant geniet ik ook enorm van de afleiding en uitdaging op mijn werk bij ASML. Ik werk er bijna altijd meer dan afgesproken, vaak meer dan 32 uur. En dat dus naast mijn sport. En dat gaat over het algemeen goed. Ik neem voldoende rust, ga op tijd naar bed, heb af en toe nog tijd voor sociale activiteiten en kan mijn week goed indelen. Maar toch… toch sluipt er zowel fysiek als mentaal wat vermoeidheid in je lichaam. 
Tijdens mijn eerste week volledige rust werkte ik fulltime. Ik richt me momenteel op twee erg gave projecten, en dus kon ik me daar even volledig op storten. Eind van de week voelde ik dat mijn benen nog zwaar waren, ondanks dat ik dus niet had getraind. Maar dat was niet mijn grootste twijfel, die kwam door de eerste dagen in Spanje. Mijn siblings waren vol enthousiasme om ’s avonds om 22 uur nog ergens wat te gaan drinken, terwijl ik mijn bed opzocht: ‘eehm, gaan jullie maar. Ik ga alvast naar bed’. Aan de ene kant is dat de discipline die je als sporter nodig hebt. Aan de andere kant ook ontzettend vervelend als je eindelijk eens echt vakantie hebt en leuke dingen wil ondernemen met je zusje en broertje.

Ligbed

Dag 1. We gingen naar het strand. En huurden ligbedden en zo’n hippe lounge box dat eigenlijk niet meer is dan een vierkant zeil op vier poten. Gelukkig konden we ook daar nog wat korting fixen, dus waren we voor 22 euro de hele dag onder de pannen. Ik bedoel natuurlijk zeil. Nog voor mijn zusje haar Vogue met Dafne Schippers uit de tas had kunnen pakken, lag ik al te slapen. Tot zover dag één.

Dag 2. Na die chilldag van gisteren waar ik de helft van de dag heb gelezen de andere helft sliep, werd ik na 11 uur nachtrust wakker van mijn lieve zusje en broertje, die besloten te gaan hardlopen. Na het ontbijt gingen we naar het strand. En daar gebeurde iets geks: ik, de jongen die altijd energie heeft voor de volgende training, lag wéér de hele dag op zijn ligbedje. Toen zus- en broerlief er ’s avonds weer op uittrokken voor een potje poolen, durfde ik mijn twijfel te uiten: ‘is dit wel normaal? Ik ben jong, fit, eindelijk op vakantie, en kan bijna alleen maar slapen en rusten terwijl ik anders het liefst de hele dag bezig zou zijn met beachtennis, -voetbal, -volleybal en zwemmen (lees: beetje in de zee dobberen). Zou ik de rest van mijn leven zo’n slaapkop blijven? Belangrijk is om gewoon toe te geven, dus lag ik weer op tijd in mijn bedje.

Dag 5. Mijn benen deden geen pijn meer. Ik was niet meer zo lui als de eerste dagen, sterker nog, als ik dat tweede boek niet zo snel mogelijk had willen uitlezen was ik nu kampioen beachsoccer, beachtennis en had ik misschien nog wel naar Rio 2016 gemogen als beachvolleyballer. Na een heerlijke frozen yoghurt (met aardbeien en Oreo) liepen mijn zusje en broertje ’s avonds laat terug naar het hotel: ‘heee, opa heeft het volgehouden vandaag’, grapten ze.

Boost je fit

Als sporter ben je altijd bezig zo optimaal mogelijk te leven om het uiterste te kunnen presteren. Voor mij betekent dat een goede verhouding tussen sport (trainen en alle randzaken), werk, privé en rust. En ondanks dat ik daar dus al heel bewust mee bezig ben, weet ik dat deze vakantie goed voor me was.

Bij ASML ben ik door mijn ervaring met vitaliteit, fit zijn en fit blijven, en een goede balans te creëeren en behouden, als collega en ‘topsporter’ betrokken een nieuw project. In 100 dagen worden collega’s uitgedaagd zichzelf een boost kunnen geven om (nog) lekkerder in hun vel te zitten. Thuis, op het werk, in de auto, en… op vakantie.

Ik weet zeker dat heel veel collega’s ervaringen gaan krijgen die overeenkomen met mijn bovengenoemde twijfel . En ik weet zeker dat ook zij, mede door het project, er achter gaan komen dat het met een aantal simpele tips en trics en een beetje me-time op z’n tijd, allemaal als herboren voelt. 

Ik begin volgende week pas weer met een nieuw trainingsschema, maar wil mijn trainer alvast waarschuwen: ik heb deze week al weer 7 trainingen afgewerkt en sta te springen om dat aantal te verdubbelen! 

Meer weten? I’m all yours! 

Cheers

Oostenrijk op z’n best

Neem een typisch Oostenrijks dorpje, met 2000 inwoners in het centrum en nog eens 3000 inwoners in de omgeving daaromheen. Waar iedereen elkaar kent, en groet, en waar je je laptop gewoon een paar uur onbeheerd achter kunt laten op straat. Waar de helft van de inwoners vanuit de bergen uitzicht heeft op fantastisch rustgevende (alpen)weide. Al dan niet afgezet met een hekwerk dat bestaat uit palen gemaakt van zelfgekapt hout en wat ijzerdraad. Want anders lopen de koeien kilometers weg, met of zonder bel. Waar riviertjes naar beneden kronkelen richting een groter riviertje in het dorp, welke vervolgens weer uitmondt in een grotere rivier of een meertje. Waar, naast het stromende water, krekels en vogels het enige geluid produceren dat je hoort. Daar waar je in een onbeklad houten hutje kunt klimmen om dieren te spotten. En waar je zelfs 200 meter terug zou lopen omdat je vermoed dat je daar per ongeluk het boodschappenlijstje van eergisteren uit je broekzak hebt laten vallen.

Noem het Weyer, en verstoor daar een dag per jaar de rust door er 600 goed gestoorde atleten hun ding te laten doen. Aan de inwoners zal het niet liggen, die lopen massaal uit om een schitterende ambiance te verzorgen met alle ingredienten voor een mooie wedstrijd. En om samen een goed feestje te vieren. Welkom bij Powerman Austria.

Powerman is de organisatie die wereldwijd duathlon (of: run bike run) wedstrijden organiseert over de lange afstand. Van Amerika (zowel noord als zuid) tot Maleisie, en van Nederland tot Zweden. Het kan worden gezien als de Ironman maar dan als duathlon. Afgelopen weekend vond de Oostenrijkse editie plaats, voor de 20e keer onderdeel van de Powerman world series. En ik was er bij.

Experimenteren
Afgelopen periode heb ik gebruikt om wat dingen uit te proberen. Zo startte ik in een zware crosstriathlon, en nu een lange afstand duathlon. Da’s wel andere koek dan een sprintafstand…

De gastvrije familie Grogger, waar ik via de organisatie in hun gastverblijf  mocht bivakeren, had een fijn huis op zo’n 100 meter van de start. En voor die tijd hielpen ze me goed op weg, vertelden ze me wat over de omgeving en hun leven, maar ook lekker vrij mijn ding lieten doen. Beter kon niet. Het was live op tv, live op de radio. Een live-stream op internet, in alle kranten en op grote schermen. Alle burgemeesters uit de omgeving waren present. Net als driekwart van het dorp: Powerman leeft in Oostenrijk, en in de regio van Weyer in het bijzonder.

Genoeg gezeur, tijd voor het wedstrijdverslag
Het was warm, en je zou het mijn debuut op de lange afstand kunnen noemen. Het parcours was mooi maar toch best pittig, een loopronde van 5 kilometer met twee leuke maar pittige klimmetjes. En op de fiets een aardige klim van zo’n 6 kilometer met twee stijle stukken met stijgingspercentages ruim in de dubbele cijfers. Maar daarna valsplat omlaag. Ik besloot op mijn wegfiets te gaan rijden en de tijdritfiets te laten staan: de wendbaarheid en het gewicht van de koersfiets zou me meer helpen dan een aero houding op een zwaardere fiets. En ik denk dat ik gelijk had.

Nadat ik iets te enthousiast startte besloot ik om mijn tempo goed te blijven monitoren tijdens de eerste 10 kilometer hardlopen. Goed verdelen (want de finish is nog ver…), blijft lastig voor me. Dat lukte best aardig, en ik kon redelijk fris de fiets op stappen. Op het fietsparcours ging ik op de klimmetjes en de bochtige afdaling de tijdritfietsers voorbij. Ik hield mijn eigen tempo, maar kon op de wat vlakkere stukken toch redelijk bijblijven zonder tijdritfiets. Tijdens het fietsonderdeel dronk ik meer dan 4 liter, en dat was nodig ook. Ik kon daardoor best vlot de afsluitende tien kilometer hardlopen in, maar moest na zo’n twee kilometer toch ervaren dat de afstand er wel inhakt. Dus was het een strijd tegen mezelf, waarbij ik ook nog wel twee atleten kon inhalen. Dank ook aan de meneer met een grote tuinslang, die de nodige verkoeling bracht door me helemaal nat te sproeien. Ik probeerde het tempo hoog te houden, en slaagde daar redelijk in.
Ik kon uiteindelijk (met een bescheiden applaus voor het fantastische publiek) finishen als 10e overall. Heb ontzettend genoten van de mensenmassa, het parcours, de ambiance en de entourage. En top 10 als debuut in de Powerman world series, daar mag ik tevreden mee zijn. Al ben ik er nog lang niet… 😉

 

36e op EK Crosstriathlon

Van de 36 zeker? Zoiets, we startten het Europees kampioenschap met 61 mannen in de categorie Elite en u23. Maar er was ook een Xterra-wedstrijd waar de ‘amateurs’ streden voor een WK-slot op Hawaii . Ze startten niet op hetzelfde moment maar daarvan zaten er ook een paar voor me. 36e van de 36? Nee, want we startten dus met 61, maar het komt stiekem wel in de buurt. Het eindresultaat zit dichter bij de laatste plaats dan bij de eerste plaats, lekker achterin het veld.

EK crosstriathlon Vallee de Joux 2016

Eigenlijk lieg ik. Sorry. Het spijt me. Ik deed dan wel mee aan het EK, maar niet heel Europa was mijn tegenstander. Het was eerst ‘heel Europa’, werden er toen 60, daarna slechts een aantal en het werd er uiteindelijk één. Een aantal en uiteindelijk maar één? Ja, eerst werd mijn race gedegradeerd van 60 tegenstanders tot een strijd tegen de elementen, en uiteindelijk werd het een strijd tegen mezelf. En niemand anders.

Hoe het me verging? Ik laat je graag meegenieten. Of me uitlachen.

Swim
‘Welke gek gaat er nu zwemmen in dit koude water? Goed, ik ga gewoon ervaren hoe het is en kneiterhard mijn best doen. Iemands benen vinden en daar achter blijven. Niet meer laten gaan…’
ON YOUR MARKS… TUUUUT!
Iedereen komt in beweging, ik zie atleten voor me dolfijnen, maar ik loop net zo snel door het water. Prima zo! Na zo’n 150 meter zit ik nog goed middenin de groep. ‘Oke, dit gaat lekker, ik zwem relaxed en kan het tempo goed aan.’
PATS. ‘Aah, wat is dit?!’ Nou grote vriend, dit is het zwemonderdeel van een triathlon. En zojuist werd je zwembril van je hoofd geslagen. Het kost me moeite om mijn bril goed te doen, en hij zit ook niet meer fijn: er loopt water naar binnen. Dus doe ik, al zwemmend, een aantal pogingen om hem goed te zetten. Uiteindelijk lukt dat, maar die goede positie in het midden van de groep is weg. ‘Gewoon hem volgen!’ Denk ik terwijl ik probeer de aansluiting terug te krijgen. Dat lukt, al zwemmen we wel scheef. Dus trek ik mijn eigen plan richting de eerste boei. Na 750m kom ik terecht in een groepje met de snelste vrouwen. ‘Het wordt nog zwaar genoeg… krachten sparen gewoon in deze groep blijven’.

Bike
‘Mm.. Joost is vlak voor me. Zo heel slecht is mijn zwemonderdeel ook niet geweest’. Binnen één kilometer heb ik Joost te pakken. Niet dat ik tegen hem race, hij is een van Nederlands routiniers. ‘Niet te veel geven, want de omstandigheden zijn zwaar. Al die modder kan me wel eens gaan opbreken’. Dus ga ik rustig door met fietsen: ‘Man, ik heb nu al zeker 15 tegenstanders ingehaald…. dit gaat lekker! Doorgaan, maar goed blijven eten en drinken. Niet TE hard’. Denk ik halverwege de eerste fietsronde van 18km. Ik haal er nog meer in. Maar in de tweede ronde krijg ik het zwaarder. Joost haalt me terug, even nadat ik ben gevallen op een glad gedeelte van het parcours. ‘Bijblijven!’. Dat lukt. We hebben even contact, en ik geef aan dat ik bang dat ik mezelf langzaam ‘leeg aan het rijden ben’. Ik blijf een tijdje met Joost rijden en kan er zelfs nog even voor rijden. Na kilometer 28-30 moet ik hem toch laten gaan. ‘Eten… drinken… ah, dat gaat iets beter’. ‘Nee, toch niet… mijn kaarsje gaat langzaam uit. Blijf eten en drinken, direct nog 10km lopen en dat wordt mijn onderdeel!’ Ik vraag wat kracht en snelheid betreft niet het uiterste van mijn lichaam, toch kan ik niet harder.

Run
‘Dit wordt mijn onderdeel!’ Denk ik terwijl ik net mijn fiets heb opgehangen in de wisselzone. ‘Aah, ik ga hard, dit gaat lekker. Ik ga er zo echt veel terugpakken’ denk ik terwijl ik op mij horloge kijk en zie dat ik langs het meertje 3:10 min/km loop. Toch loopt mijn snelheid al snel terug, na 1km is het 4:10 min/km. ‘Damn, doorzetten Joep! Dit is jouw onderdeel. Direct komt dat stijle stuk waar iedereen gaat wandelen. Jij blijft daar lopen en gaat daarna doorversnellen en gaat gewoon die gasten voor je pakken… au revoir Fransman, jou heb ik al te pakken’. ‘Oeps… ik glijd gewoon vier meter terug naar beneden’, denk ik (maar dan in de niet gescensueerde versie) terwijl ik neerkom op de plaats waar ik 10 seconden eerder ook aan het gladde gedeelte van de stijle klim begon. Nog voor de eerste ronde van 5km erop zit, zit ik meer dan stuk: ‘Ik ga finishen… hoe dan ook. Nog maar één ronde afzien’.

En zo geschiedde.

After
‘Goh, mijn schouder doet toch wel pijn’. Tijdens de val op de fiets toch mijn schouder uit de kom… klinkt spectaculairder dan het was.

De waarheid is hard en confronterend. Ook al ging ik hier debuteren om ervaring op te doen, ik baal ervan dat ik niet meer kon laten zien. Wedstrijden die meer dan 2,5 uur duren vind mijn lichaam gewoon nog erg lastig. Daarom ging het EK Crossduathlon in Roemenië best oke, en was dit nog niet om over naar huis te schrijven. Er waren verschillende Xterra age groupers die voor me eindigen…

Ervaring opdoen? Dat is gelukt. En wat voor een ervaring. Volgend jaar weer? Not sure… maar wat een ontzettend zware discipline, crosstriathlon!

Scheer je weg, Joep!

Weg, naar huis. Het was erg leuk, maar ook fijn om weer naar Nederland te gaan. We hielden expres nog wat Roemeense Lei’s over om een koffietje te kunnen kopen op het vliegveld. Niet meer dan een kleine hal met wat stoeltjes en vijf tafels met daarop een computer en een weegschaal. Dat was het, de vertrekhal. Na een half uurtje wachten checkte ik mijn koffer en fiets in. Tenminste, dat probeerde ik. De Roemeense technologie was niet voorbereid op een fietskoffer, dus die moest ik dan maar zelf over het bagage-afhandelsysteem heen tillen. Aangekomen bij de gate (lees: de enige ruimte na de paspoortcontrole) gingen we voor dat kopje koffie: Only euro’s. Lekker dan…

‘En nu…?’ Dat was letterlijk wat ik dacht op het vliegveld van Roemenië na het EK duathlon in Kalkar en het EK crossduathlon in Targu Mures. Nee, niet die Lei’s die we hadden bewaard voor de koffie. Met sporten natuurlijk. De races gaven me vertrouwen: ik ben er nog niet, maar ik kom wel steeds dichterbij. Ik doe het dus niet voor niks. De resultaten worden steeds beter, er is duidelijk progressie.

Ik had echt toegeleefd naar die twee races, en voelde dat ik even rust moest nemen. Zowel fysiek als mentaal hakten twee EK’s er stiekem best wel in. Ik wilde nieuwe plannen maken, maar eerst even een weekje rustig trainen. Er was genoeg te verbeteren, maar hoe? Waar wil ik het accent op leggen, welke doelen stel ik mezelf, en welke wedstrijden wil ik racen? Er is nog zoveel te verbeteren, dus moest ik prioriteiten stellen. Maar waar wil ik die prioriteiten dan stellen? Wat wil ik nu eigenlijk? Ik wist het even niet.

Het is inmiddels bijna twee maanden geleden. En nu dan? Nu scheer ik. Net zoals ik deed voor Kalkar en Targu Mures. En voor eerdere internationale kampioenschappen. Want ook al heb ik een schijthekel aan benen scheren, je moet de ongeschreven regels wel respecteren als je voor Nederland uitkomt. Vind ik. De koning zal vast trots op me zijn, of niet.

Ik scheer me weg, een slag in de rondte. De laatste keer schoor ik mijn benen voor Roemenië, en daarvoor richting Duitsland. Duathlon is ontzettend zwaar, ik vind het zwaarder dan triathlon. De eerste run helemaal kapot gaan (waar ik nog altijd sneller moet gaan lopen), vervolgens tactisch racen op de fiets (waar ik nog de nodige koerservaring moet opdoen), en vervolgens nog een keer kapot gaan (waarvoor ik meer inhoud moet hebben en uren voor moet maken). Ik houd van de snelheid, en dus van de weg. Maar het uitstapje naar de cross was ook gaaf, een heel andere discipline waar je veel meer moet verdelen en waar het was ruiger of speelser is. Bochtjes, boomstammen, modder, klimmen en dalen. En vallen. Dat was iets minder leuk.
Ondanks dat vond ik het erg gaaf, en mijn debuut was best oke. Dus smaakte het naar meer.

Eén ding is zeker. Mijn ambities blijven gericht op de weg. Maar het mooie van een multisport als triathlon is dat je disciplines kunt combineren. Misschien kan ik het onroad wel met offroad combineren. Duathlon en misschien ook wel triathlon? Maar daarvoor moet ik wel weten of ik het echt leuk vind. En daarvoor moet je af en toe in het diepe springen. Zoals bij het EK crossduathlon. Of de overtreffende trap zoals ik nu ga doen: in Zwitserland, naar het Europees Kampioenschap crosstriathlon.

‘Jij, zwemmen?!’ Ja dus. Mijn zwemonderdeel is nog niet van wereldniveau, dat weet ik. Maar ik heb er afgelopen tijd wel voor getraind. Als het fiets- en looponderdeel nog wat beter is dan in Targu Mures (en daar ga ik vanuit) dan is het toch een leerzame manier om op internationaal niveau ervaring op de doen in de crosstriathlon. En zo te ervaren of het een discipline is waar ik in wil blijven investeren. Na wat twijfels (ik wil geen EK starten omdat het een EK is, maar omdat ik er iets kan bereiken. Ervaring met de discipline kun je tenslotte ook opdoen bij een regionale wedstrijd) heb ik de kans van de bondscoach met beide handen aangegrepen. Ik ben blij dat ik ben geselecteerd. En heb vanuit het RTC Tilburg met mijn trainer, samen met de zwemtrainingen van de Ironmanagers toegewerkt naar het grote onbekende. Komend weekend ga ik mijn uiterste best doen om zo hoog mogelijk te eindigen op het EK. Triathlon dus. Het zwemonderdeel is nog een beetje afwachten maar gaat vooruit. En ik wil met een goed fiets- en looponderdeel mijn benen laten spreken. Helaas ben ik dit weekend niet in Amsterdam voor de RBR Series, waar we met Unltd graag de eerste plaats willen veroveren. Gelukkig hebben we een prima team met sterke atleten die mijn plaats goed kunnen invullen.

En nu? Ik ben weer weg, richting het onbekende, diepe. Naar grote hoogte (Oké, niet overdrijven: 1000m boven zeeniveau): met gladgeschoren benen op naar Zwitserland! Knallen! Iemand nog wat Lei’s wisselen tegen Zwitserse Francs?