Heb je ambitie? Of heb je ambitie?

Het einde van het jaar nadert, tijd om even terug te kijken en de balans op te maken.

Welke plannen had jij voor 2016, hoe is het jaar verlopen? Wat ging er goed, en wat kan er beter? Of misschien wel nog beter: lig je nog op schema?

Sporters zijn ambitieus. Ondernemers zijn ambitieus. Young professionals en managers zijn ambitieus. Stiekem zijn veel mensen ambitieus. Of zeggen ambitieus te zijn.

Als sporter met een duale carrière, een eigen bedrijfje en young professional bij ASML ben ik niet anders, niet anders dan ontzettend ambitieus. Daarom zou ik in de maand januari graag een sportschool beginnen. Niet omdat ik het een grote droom van me is, maar om al die mensen met goede voornemens.

Jij hebt ze vast ook. Goede voornemens, nieuwe doelen, een vage wens/droom of het gevoel om ‘ergens iets mee te doen’. Ik houd ervan, juist omdat het ambitie uitstraalt. Maar stiekem moet ik er ook altijd een beetje om lachen. Daarom ook die sportschool in januari. Want hoeveel Nederlanders zouden het goede voornemen hebben om (meer) te gaan bewegen, een paar kilo’s af te vallen, en een goede balans te vinden tussen work-life? Ik denk heel veel. Dus zal het in januari extra druk zijn in sportscholen, maar is dat in februari al een stuk minder. Prima businessmodel, goed verdienen met die ‘aantrekkelijk’ geprijsde abonnementen doordat die ambitieuze mensen in januari drie keer op een loopband en crosstrainer gaan staan. Vooruit, je ziet ze in juni ook nog een aantal keer omdat de zomervakantie een bikini-proof lijf vereist. Big business.

Ik ben als atleet, ondernemer en young professional altijd bezig met doelen. Niet alleen in januari. Niet een keer per maand. Maar gewoon elke dag. Denk je dat ik een Europees Kampioenschap kan racen door in januari drie keer op een loopband te staan? Of ik in Q2 dat grote project in Europa af kan ronden door twee conference calls?

Heb je ambitie. Of heb je ambitie? Ik ben heel benieuwd naar jouw verhaal… Laat het me gerust weten, wie weet kunnen we elkaar inspireren.

Alvast een gezond, gelukkig en succesvol 2017. Dat je al je doelstellingen mag behalen!

Advertenties

Kampioenen falen ook wel eens

Kampioen? Jazeker! Met Unltd werd ik namelijk LANDSKAMPIOEN! We wonnen de eerste editie van de RBR Series in Nederland, en daar hebben we met z’n allen hard voor gewerkt. En groot compliment voor het hele Unltd team 🙂

Ondertussen werd ik ook nog een soort van Nederlands kampioen in Groningen. Wat die studentikoze titel waard is? Er is al genoeg titelinflatie. Niet zo veel dus, daarom ga ik snel verder.

Ik heb namelijk een wat mindere periode gehad waarin ik niet fit was, en het NK op de weg niet kon starten. De laatste wedstrijd van het seizoen moest daarom het NK cross worden in Valkenburg. Na een korte rustperiode had ik een redelijke voorbereiding waar ik in een hardloopcross al weer een redelijke prestatie leverde. En tijdens de Offroad duathlon in Weert met lopen de forcing voerde en uiteindelijk op het podium stond. Het leek dus een kwestie van puntjes op de i zetten richting het NK cross. En dat deed ik dan ook. Plus een parcoursverkenning de week vooraf.
Ik had een plan, maar dat kon definitief in de prullenbak door een lekke band. Einde seizoen, doelstelling gefaald. En dat is jammer, want ik moet concluderen dat het dit seizoen ondanks een aantal mooie pieken ook nog een aantal keer niet goed genoeg was voor wat ik wil presteren. Ik kijk graag terug naar het racen van 3 Europese kampioenschappen in 2016 en andere internationale wedstrijden dit jaar. Ik wil de hoogtepunten meenemen naar komend seizoen. En leren van de mindere punten.

Mijn plan was om hierna even niet te trainen en mijn lichaam rust te gunnen, maar ook daarin faalde ik: gisteren kon ik het echt niet laten om mijn hardloopschoenen aan te trekken en een ommetje te maken in een lekker tempo. Mission failed… 😉

Nu is het moment daar om nieuwe plannen te maken. Zonder al te veel te willen verklappen: die plannen zien er goed uit. Allez! Lieve baas, ik ben er in het voorjaar een paar weken niet. Oeps… nu verklap ik het toch een beetje.

Tot die tijd ga ik proberen mijn lichaam nog wat rust te gunnen, en ‘genieten van het leven’. Of zoals een echte kampioen me met zijn tegelwijsheid vertelde:

‘Je lichaam heeft het soms ook nodig om even niets te doen en vet te worden’. AMEN.

Boost

Na één week Spanje weet ik het zeker: ik ben normaal. Er zijn vast mensen die daar over twijfelen, maar ik niet meer. En dat stelt me gerust.

Sinds lange tijd had ik écht vakantie. Dus niet trainen, maar gewoon lekker doen waar je zin in hebt. De ‘vakantie’ was dus geen trainingsstage waar ik mijn vrije tijd kon gebruiken om in een andere omgeving het aantal trainingsuren lekker op te schroeven om zo in het najaar beter te zijn dan het voorjaar. Na Powerman Austria nam ik een week (oké, 6 dagen) volledige sportrust en ging daarna met mijn zusje en broertje naar Spanje. Gezellig als altijd, met de nodige anekdotes over vroeger toen we met het hele gezin op vakantie gingen.

Ik voelde me tot op een bepaalde hoogte onsterfelijk, en omdat ik mezelf identificeer als sporter dacht ik dat ik ‘het’ dus allemaal maar aan zou moeten kunnen. En dat is eigenlijk ook zo. Aan de ene kant zou ik graag nog meer aan mijn sport willen besteden, maar aan de andere kant geniet ik ook enorm van de afleiding en uitdaging op mijn werk bij ASML. Ik werk er bijna altijd meer dan afgesproken, vaak meer dan 32 uur. En dat dus naast mijn sport. En dat gaat over het algemeen goed. Ik neem voldoende rust, ga op tijd naar bed, heb af en toe nog tijd voor sociale activiteiten en kan mijn week goed indelen. Maar toch… toch sluipt er zowel fysiek als mentaal wat vermoeidheid in je lichaam. 
Tijdens mijn eerste week volledige rust werkte ik fulltime. Ik richt me momenteel op twee erg gave projecten, en dus kon ik me daar even volledig op storten. Eind van de week voelde ik dat mijn benen nog zwaar waren, ondanks dat ik dus niet had getraind. Maar dat was niet mijn grootste twijfel, die kwam door de eerste dagen in Spanje. Mijn siblings waren vol enthousiasme om ’s avonds om 22 uur nog ergens wat te gaan drinken, terwijl ik mijn bed opzocht: ‘eehm, gaan jullie maar. Ik ga alvast naar bed’. Aan de ene kant is dat de discipline die je als sporter nodig hebt. Aan de andere kant ook ontzettend vervelend als je eindelijk eens echt vakantie hebt en leuke dingen wil ondernemen met je zusje en broertje.

Ligbed

Dag 1. We gingen naar het strand. En huurden ligbedden en zo’n hippe lounge box dat eigenlijk niet meer is dan een vierkant zeil op vier poten. Gelukkig konden we ook daar nog wat korting fixen, dus waren we voor 22 euro de hele dag onder de pannen. Ik bedoel natuurlijk zeil. Nog voor mijn zusje haar Vogue met Dafne Schippers uit de tas had kunnen pakken, lag ik al te slapen. Tot zover dag één.

Dag 2. Na die chilldag van gisteren waar ik de helft van de dag heb gelezen de andere helft sliep, werd ik na 11 uur nachtrust wakker van mijn lieve zusje en broertje, die besloten te gaan hardlopen. Na het ontbijt gingen we naar het strand. En daar gebeurde iets geks: ik, de jongen die altijd energie heeft voor de volgende training, lag wéér de hele dag op zijn ligbedje. Toen zus- en broerlief er ’s avonds weer op uittrokken voor een potje poolen, durfde ik mijn twijfel te uiten: ‘is dit wel normaal? Ik ben jong, fit, eindelijk op vakantie, en kan bijna alleen maar slapen en rusten terwijl ik anders het liefst de hele dag bezig zou zijn met beachtennis, -voetbal, -volleybal en zwemmen (lees: beetje in de zee dobberen). Zou ik de rest van mijn leven zo’n slaapkop blijven? Belangrijk is om gewoon toe te geven, dus lag ik weer op tijd in mijn bedje.

Dag 5. Mijn benen deden geen pijn meer. Ik was niet meer zo lui als de eerste dagen, sterker nog, als ik dat tweede boek niet zo snel mogelijk had willen uitlezen was ik nu kampioen beachsoccer, beachtennis en had ik misschien nog wel naar Rio 2016 gemogen als beachvolleyballer. Na een heerlijke frozen yoghurt (met aardbeien en Oreo) liepen mijn zusje en broertje ’s avonds laat terug naar het hotel: ‘heee, opa heeft het volgehouden vandaag’, grapten ze.

Boost je fit

Als sporter ben je altijd bezig zo optimaal mogelijk te leven om het uiterste te kunnen presteren. Voor mij betekent dat een goede verhouding tussen sport (trainen en alle randzaken), werk, privé en rust. En ondanks dat ik daar dus al heel bewust mee bezig ben, weet ik dat deze vakantie goed voor me was.

Bij ASML ben ik door mijn ervaring met vitaliteit, fit zijn en fit blijven, en een goede balans te creëeren en behouden, als collega en ‘topsporter’ betrokken een nieuw project. In 100 dagen worden collega’s uitgedaagd zichzelf een boost kunnen geven om (nog) lekkerder in hun vel te zitten. Thuis, op het werk, in de auto, en… op vakantie.

Ik weet zeker dat heel veel collega’s ervaringen gaan krijgen die overeenkomen met mijn bovengenoemde twijfel . En ik weet zeker dat ook zij, mede door het project, er achter gaan komen dat het met een aantal simpele tips en trics en een beetje me-time op z’n tijd, allemaal als herboren voelt. 

Ik begin volgende week pas weer met een nieuw trainingsschema, maar wil mijn trainer alvast waarschuwen: ik heb deze week al weer 7 trainingen afgewerkt en sta te springen om dat aantal te verdubbelen! 

Meer weten? I’m all yours! 

Cheers

Oostenrijk op z’n best

Neem een typisch Oostenrijks dorpje, met 2000 inwoners in het centrum en nog eens 3000 inwoners in de omgeving daaromheen. Waar iedereen elkaar kent, en groet, en waar je je laptop gewoon een paar uur onbeheerd achter kunt laten op straat. Waar de helft van de inwoners vanuit de bergen uitzicht heeft op fantastisch rustgevende (alpen)weide. Al dan niet afgezet met een hekwerk dat bestaat uit palen gemaakt van zelfgekapt hout en wat ijzerdraad. Want anders lopen de koeien kilometers weg, met of zonder bel. Waar riviertjes naar beneden kronkelen richting een groter riviertje in het dorp, welke vervolgens weer uitmondt in een grotere rivier of een meertje. Waar, naast het stromende water, krekels en vogels het enige geluid produceren dat je hoort. Daar waar je in een onbeklad houten hutje kunt klimmen om dieren te spotten. En waar je zelfs 200 meter terug zou lopen omdat je vermoed dat je daar per ongeluk het boodschappenlijstje van eergisteren uit je broekzak hebt laten vallen.

Noem het Weyer, en verstoor daar een dag per jaar de rust door er 600 goed gestoorde atleten hun ding te laten doen. Aan de inwoners zal het niet liggen, die lopen massaal uit om een schitterende ambiance te verzorgen met alle ingredienten voor een mooie wedstrijd. En om samen een goed feestje te vieren. Welkom bij Powerman Austria.

Powerman is de organisatie die wereldwijd duathlon (of: run bike run) wedstrijden organiseert over de lange afstand. Van Amerika (zowel noord als zuid) tot Maleisie, en van Nederland tot Zweden. Het kan worden gezien als de Ironman maar dan als duathlon. Afgelopen weekend vond de Oostenrijkse editie plaats, voor de 20e keer onderdeel van de Powerman world series. En ik was er bij.

Experimenteren
Afgelopen periode heb ik gebruikt om wat dingen uit te proberen. Zo startte ik in een zware crosstriathlon, en nu een lange afstand duathlon. Da’s wel andere koek dan een sprintafstand…

De gastvrije familie Grogger, waar ik via de organisatie in hun gastverblijf  mocht bivakeren, had een fijn huis op zo’n 100 meter van de start. En voor die tijd hielpen ze me goed op weg, vertelden ze me wat over de omgeving en hun leven, maar ook lekker vrij mijn ding lieten doen. Beter kon niet. Het was live op tv, live op de radio. Een live-stream op internet, in alle kranten en op grote schermen. Alle burgemeesters uit de omgeving waren present. Net als driekwart van het dorp: Powerman leeft in Oostenrijk, en in de regio van Weyer in het bijzonder.

Genoeg gezeur, tijd voor het wedstrijdverslag
Het was warm, en je zou het mijn debuut op de lange afstand kunnen noemen. Het parcours was mooi maar toch best pittig, een loopronde van 5 kilometer met twee leuke maar pittige klimmetjes. En op de fiets een aardige klim van zo’n 6 kilometer met twee stijle stukken met stijgingspercentages ruim in de dubbele cijfers. Maar daarna valsplat omlaag. Ik besloot op mijn wegfiets te gaan rijden en de tijdritfiets te laten staan: de wendbaarheid en het gewicht van de koersfiets zou me meer helpen dan een aero houding op een zwaardere fiets. En ik denk dat ik gelijk had.

Nadat ik iets te enthousiast startte besloot ik om mijn tempo goed te blijven monitoren tijdens de eerste 10 kilometer hardlopen. Goed verdelen (want de finish is nog ver…), blijft lastig voor me. Dat lukte best aardig, en ik kon redelijk fris de fiets op stappen. Op het fietsparcours ging ik op de klimmetjes en de bochtige afdaling de tijdritfietsers voorbij. Ik hield mijn eigen tempo, maar kon op de wat vlakkere stukken toch redelijk bijblijven zonder tijdritfiets. Tijdens het fietsonderdeel dronk ik meer dan 4 liter, en dat was nodig ook. Ik kon daardoor best vlot de afsluitende tien kilometer hardlopen in, maar moest na zo’n twee kilometer toch ervaren dat de afstand er wel inhakt. Dus was het een strijd tegen mezelf, waarbij ik ook nog wel twee atleten kon inhalen. Dank ook aan de meneer met een grote tuinslang, die de nodige verkoeling bracht door me helemaal nat te sproeien. Ik probeerde het tempo hoog te houden, en slaagde daar redelijk in.
Ik kon uiteindelijk (met een bescheiden applaus voor het fantastische publiek) finishen als 10e overall. Heb ontzettend genoten van de mensenmassa, het parcours, de ambiance en de entourage. En top 10 als debuut in de Powerman world series, daar mag ik tevreden mee zijn. Al ben ik er nog lang niet… 😉

 

36e op EK Crosstriathlon

Van de 36 zeker? Zoiets, we startten het Europees kampioenschap met 61 mannen in de categorie Elite en u23. Maar er was ook een Xterra-wedstrijd waar de ‘amateurs’ streden voor een WK-slot op Hawaii . Ze startten niet op hetzelfde moment maar daarvan zaten er ook een paar voor me. 36e van de 36? Nee, want we startten dus met 61, maar het komt stiekem wel in de buurt. Het eindresultaat zit dichter bij de laatste plaats dan bij de eerste plaats, lekker achterin het veld.

EK crosstriathlon Vallee de Joux 2016

Eigenlijk lieg ik. Sorry. Het spijt me. Ik deed dan wel mee aan het EK, maar niet heel Europa was mijn tegenstander. Het was eerst ‘heel Europa’, werden er toen 60, daarna slechts een aantal en het werd er uiteindelijk één. Een aantal en uiteindelijk maar één? Ja, eerst werd mijn race gedegradeerd van 60 tegenstanders tot een strijd tegen de elementen, en uiteindelijk werd het een strijd tegen mezelf. En niemand anders.

Hoe het me verging? Ik laat je graag meegenieten. Of me uitlachen.

Swim
‘Welke gek gaat er nu zwemmen in dit koude water? Goed, ik ga gewoon ervaren hoe het is en kneiterhard mijn best doen. Iemands benen vinden en daar achter blijven. Niet meer laten gaan…’
ON YOUR MARKS… TUUUUT!
Iedereen komt in beweging, ik zie atleten voor me dolfijnen, maar ik loop net zo snel door het water. Prima zo! Na zo’n 150 meter zit ik nog goed middenin de groep. ‘Oke, dit gaat lekker, ik zwem relaxed en kan het tempo goed aan.’
PATS. ‘Aah, wat is dit?!’ Nou grote vriend, dit is het zwemonderdeel van een triathlon. En zojuist werd je zwembril van je hoofd geslagen. Het kost me moeite om mijn bril goed te doen, en hij zit ook niet meer fijn: er loopt water naar binnen. Dus doe ik, al zwemmend, een aantal pogingen om hem goed te zetten. Uiteindelijk lukt dat, maar die goede positie in het midden van de groep is weg. ‘Gewoon hem volgen!’ Denk ik terwijl ik probeer de aansluiting terug te krijgen. Dat lukt, al zwemmen we wel scheef. Dus trek ik mijn eigen plan richting de eerste boei. Na 750m kom ik terecht in een groepje met de snelste vrouwen. ‘Het wordt nog zwaar genoeg… krachten sparen gewoon in deze groep blijven’.

Bike
‘Mm.. Joost is vlak voor me. Zo heel slecht is mijn zwemonderdeel ook niet geweest’. Binnen één kilometer heb ik Joost te pakken. Niet dat ik tegen hem race, hij is een van Nederlands routiniers. ‘Niet te veel geven, want de omstandigheden zijn zwaar. Al die modder kan me wel eens gaan opbreken’. Dus ga ik rustig door met fietsen: ‘Man, ik heb nu al zeker 15 tegenstanders ingehaald…. dit gaat lekker! Doorgaan, maar goed blijven eten en drinken. Niet TE hard’. Denk ik halverwege de eerste fietsronde van 18km. Ik haal er nog meer in. Maar in de tweede ronde krijg ik het zwaarder. Joost haalt me terug, even nadat ik ben gevallen op een glad gedeelte van het parcours. ‘Bijblijven!’. Dat lukt. We hebben even contact, en ik geef aan dat ik bang dat ik mezelf langzaam ‘leeg aan het rijden ben’. Ik blijf een tijdje met Joost rijden en kan er zelfs nog even voor rijden. Na kilometer 28-30 moet ik hem toch laten gaan. ‘Eten… drinken… ah, dat gaat iets beter’. ‘Nee, toch niet… mijn kaarsje gaat langzaam uit. Blijf eten en drinken, direct nog 10km lopen en dat wordt mijn onderdeel!’ Ik vraag wat kracht en snelheid betreft niet het uiterste van mijn lichaam, toch kan ik niet harder.

Run
‘Dit wordt mijn onderdeel!’ Denk ik terwijl ik net mijn fiets heb opgehangen in de wisselzone. ‘Aah, ik ga hard, dit gaat lekker. Ik ga er zo echt veel terugpakken’ denk ik terwijl ik op mij horloge kijk en zie dat ik langs het meertje 3:10 min/km loop. Toch loopt mijn snelheid al snel terug, na 1km is het 4:10 min/km. ‘Damn, doorzetten Joep! Dit is jouw onderdeel. Direct komt dat stijle stuk waar iedereen gaat wandelen. Jij blijft daar lopen en gaat daarna doorversnellen en gaat gewoon die gasten voor je pakken… au revoir Fransman, jou heb ik al te pakken’. ‘Oeps… ik glijd gewoon vier meter terug naar beneden’, denk ik (maar dan in de niet gescensueerde versie) terwijl ik neerkom op de plaats waar ik 10 seconden eerder ook aan het gladde gedeelte van de stijle klim begon. Nog voor de eerste ronde van 5km erop zit, zit ik meer dan stuk: ‘Ik ga finishen… hoe dan ook. Nog maar één ronde afzien’.

En zo geschiedde.

After
‘Goh, mijn schouder doet toch wel pijn’. Tijdens de val op de fiets toch mijn schouder uit de kom… klinkt spectaculairder dan het was.

De waarheid is hard en confronterend. Ook al ging ik hier debuteren om ervaring op te doen, ik baal ervan dat ik niet meer kon laten zien. Wedstrijden die meer dan 2,5 uur duren vind mijn lichaam gewoon nog erg lastig. Daarom ging het EK Crossduathlon in Roemenië best oke, en was dit nog niet om over naar huis te schrijven. Er waren verschillende Xterra age groupers die voor me eindigen…

Ervaring opdoen? Dat is gelukt. En wat voor een ervaring. Volgend jaar weer? Not sure… maar wat een ontzettend zware discipline, crosstriathlon!

Scheer je weg, Joep!

Weg, naar huis. Het was erg leuk, maar ook fijn om weer naar Nederland te gaan. We hielden expres nog wat Roemeense Lei’s over om een koffietje te kunnen kopen op het vliegveld. Niet meer dan een kleine hal met wat stoeltjes en vijf tafels met daarop een computer en een weegschaal. Dat was het, de vertrekhal. Na een half uurtje wachten checkte ik mijn koffer en fiets in. Tenminste, dat probeerde ik. De Roemeense technologie was niet voorbereid op een fietskoffer, dus die moest ik dan maar zelf over het bagage-afhandelsysteem heen tillen. Aangekomen bij de gate (lees: de enige ruimte na de paspoortcontrole) gingen we voor dat kopje koffie: Only euro’s. Lekker dan…

‘En nu…?’ Dat was letterlijk wat ik dacht op het vliegveld van Roemenië na het EK duathlon in Kalkar en het EK crossduathlon in Targu Mures. Nee, niet die Lei’s die we hadden bewaard voor de koffie. Met sporten natuurlijk. De races gaven me vertrouwen: ik ben er nog niet, maar ik kom wel steeds dichterbij. Ik doe het dus niet voor niks. De resultaten worden steeds beter, er is duidelijk progressie.

Ik had echt toegeleefd naar die twee races, en voelde dat ik even rust moest nemen. Zowel fysiek als mentaal hakten twee EK’s er stiekem best wel in. Ik wilde nieuwe plannen maken, maar eerst even een weekje rustig trainen. Er was genoeg te verbeteren, maar hoe? Waar wil ik het accent op leggen, welke doelen stel ik mezelf, en welke wedstrijden wil ik racen? Er is nog zoveel te verbeteren, dus moest ik prioriteiten stellen. Maar waar wil ik die prioriteiten dan stellen? Wat wil ik nu eigenlijk? Ik wist het even niet.

Het is inmiddels bijna twee maanden geleden. En nu dan? Nu scheer ik. Net zoals ik deed voor Kalkar en Targu Mures. En voor eerdere internationale kampioenschappen. Want ook al heb ik een schijthekel aan benen scheren, je moet de ongeschreven regels wel respecteren als je voor Nederland uitkomt. Vind ik. De koning zal vast trots op me zijn, of niet.

Ik scheer me weg, een slag in de rondte. De laatste keer schoor ik mijn benen voor Roemenië, en daarvoor richting Duitsland. Duathlon is ontzettend zwaar, ik vind het zwaarder dan triathlon. De eerste run helemaal kapot gaan (waar ik nog altijd sneller moet gaan lopen), vervolgens tactisch racen op de fiets (waar ik nog de nodige koerservaring moet opdoen), en vervolgens nog een keer kapot gaan (waarvoor ik meer inhoud moet hebben en uren voor moet maken). Ik houd van de snelheid, en dus van de weg. Maar het uitstapje naar de cross was ook gaaf, een heel andere discipline waar je veel meer moet verdelen en waar het was ruiger of speelser is. Bochtjes, boomstammen, modder, klimmen en dalen. En vallen. Dat was iets minder leuk.
Ondanks dat vond ik het erg gaaf, en mijn debuut was best oke. Dus smaakte het naar meer.

Eén ding is zeker. Mijn ambities blijven gericht op de weg. Maar het mooie van een multisport als triathlon is dat je disciplines kunt combineren. Misschien kan ik het onroad wel met offroad combineren. Duathlon en misschien ook wel triathlon? Maar daarvoor moet ik wel weten of ik het echt leuk vind. En daarvoor moet je af en toe in het diepe springen. Zoals bij het EK crossduathlon. Of de overtreffende trap zoals ik nu ga doen: in Zwitserland, naar het Europees Kampioenschap crosstriathlon.

‘Jij, zwemmen?!’ Ja dus. Mijn zwemonderdeel is nog niet van wereldniveau, dat weet ik. Maar ik heb er afgelopen tijd wel voor getraind. Als het fiets- en looponderdeel nog wat beter is dan in Targu Mures (en daar ga ik vanuit) dan is het toch een leerzame manier om op internationaal niveau ervaring op de doen in de crosstriathlon. En zo te ervaren of het een discipline is waar ik in wil blijven investeren. Na wat twijfels (ik wil geen EK starten omdat het een EK is, maar omdat ik er iets kan bereiken. Ervaring met de discipline kun je tenslotte ook opdoen bij een regionale wedstrijd) heb ik de kans van de bondscoach met beide handen aangegrepen. Ik ben blij dat ik ben geselecteerd. En heb vanuit het RTC Tilburg met mijn trainer, samen met de zwemtrainingen van de Ironmanagers toegewerkt naar het grote onbekende. Komend weekend ga ik mijn uiterste best doen om zo hoog mogelijk te eindigen op het EK. Triathlon dus. Het zwemonderdeel is nog een beetje afwachten maar gaat vooruit. En ik wil met een goed fiets- en looponderdeel mijn benen laten spreken. Helaas ben ik dit weekend niet in Amsterdam voor de RBR Series, waar we met Unltd graag de eerste plaats willen veroveren. Gelukkig hebben we een prima team met sterke atleten die mijn plaats goed kunnen invullen.

En nu? Ik ben weer weg, richting het onbekende, diepe. Naar grote hoogte (Oké, niet overdrijven: 1000m boven zeeniveau): met gladgeschoren benen op naar Zwitserland! Knallen! Iemand nog wat Lei’s wisselen tegen Zwitserse Francs?

9e plaats bij EK Cross Elite in Tirgu Mures!

Manmanman,  Dit verslagje schrijf ik een paar uur na de wedstrijd. Ik kom net terug in het hotel, en probeer een comfortabele positie op bed te vinden. Beentjes op bed, twee kussens achter mijn rug, half onderuit gezakt zodat ik mijn rechterzij een beetje ontlast.

Nee, ik heb nog geen tijd om even rustig na te denken over wat er de afgelopen dagen allemaal is gebeurd. En wat er nu goed, en juist minder goed ging. Toch ga ik door middel van een kort verslagje proberen mijn eerste emoties na het EK te verwoorden.

Raceday

Ik was vroeg wakker vanmorgen, 5 uur Nederlandse tijd. 6 Uur Roemeense tijd. Dan maar ontbijten, de wekker had ik toch om 7 uur gezet. Zodat ik in twee etappes kon ontbijten (drie uur voor de wedstrijd de laatste maaltijd). Heb wat op bed gelegen, de wedstrijd gevisualiseerd en muziek geluisterd. En een hele lieve brief uit Nederland opengemaakt, dat mocht pas vandaag 😉 Om 11 uur ging ik naar de race venue, waar ik eerst nog een interview met Omroep Brabant zou hebben. Dat was op zich geen probleem, ware het niet dat mijn fiets niet helemaal lekker schakelde en ik dus nog naar een bike mechanical wilde. Johan hielp me gelukkig, en OB belde wat te laat. Ik was niet echt gespannen, maar merkte dat ik toch wel een beetje op mijn hoede was (en nogal snel praatte). Maar goed, de fietsenmaker ter plaatse fixte mijn fiets helemaal voor niks: ‘you race Elite, sing me a song afterwards’.

Probleem opgelost, en heel relaxed mijn warming-up gedaan. Maar niet nadat ik mijn fiets in de transition area had geplaatst. Daarna af en toe de ‘Elite Athlete Lounge’ binnengestapt om wat te drinken, mijn racesuit aan te trekken, en mijn koptelefoon inclusief muziek veilig in mijn persoonlijke kluisje op te bergen.

Om 13:15 richting start gelopen, waar ik als 10e atleet werd voorgesteld, en ik een mooi plaatsje op de eerste rij kon veroveren. Niet dat ik van plan was om kneiterhard te starten zoals in Kalkar, maar toch 😉 Na een paar minuten was het ‘Athletes on your marks… PANG’.

(Daarmee heb ik, naar nu blijkt, geschiedenis geschreven. Leuk voor triviant (niet dat ik daar ooit in ga komen, maar als je van feitjes houdt is het gewoon grappig. Oke?) Hoe dan? Nou, ik ben de eerste Nederlandse atleet die bij de Elite is gestart op een Europees Kampioenschap Crossduathlon. Zo, nu mag je het weer vergeten. Ik kwam namelijk niet om alleen te starten.)

Het parcours was pittig, zwaar zelfs. Daarom wilde ik niet te hard starten tijdens de eerste run, zoals ik in Kalkar nog wel deed. Om vervolgens tijdens het fietsonderdeel zo goed mogelijk te fietsen, en de laatste run te strijden om elke positie.

De eerste van drie ronden tijdens de eerste run ging prima, ik positioneerde me zoals gepland in de achtervolgende groep. Maar man, dit EK parcours is geen feestje. Zo stijl dalen dat je eigenlijk niet kunt hardlopen maar gewoon alleen maar moet afremmen, en zo stijl klimmen dat je sommige stukken lopend net zo snel boven komt. Daarom echt relaxed gelopen, want het Roemeense Parijs was nog ver… Dat ging prima, waar ik liefst iets dichter bij de kop had gezeten maar waar goed verdelen belangrijker was.
Na een redelijk goede wissel snel de fiets op, waar ik gecontroleerd hard wilde rijden (lees: verdelen). Na ongeveer 1,5km kwam ik helaas hard ten val. Ik wilde een technische passage te hard nemen en vloog zonder fiets een paar meter door de lucht. Dat deed behoorlijk pijn, maar door de adrenaline kon ik snel mijn fiets pakken, de ketting er weer opleggen en vervolgens weer door.
De eerste ronde reed ik op aanraden van bondscoach Johan in een licht verzet, daarna werden de ronden toch wel zwaarder. Ik haalde inderdaad langzaam atleten in, dus dat ging lekker. Ook kwamen er twee sterke fietsers voorbij. Maar technisch gezien reed ik de lastige passages best goed. In de derde ronde reed ik op de lange slotklim, waar veel publiek stond en je naar boven werd geschreeuwd. Zeg maar een slotklim in de tour waar supporters half op de weg staan en je maar een klein pad hebt om naar boven te komen, maar dan in Roemenië in een bos. Ineens hoorde ik mijn ketting ratelen en blokkeerde mijn achterwiel. Bam, daar stond ik in no time stil. Ik probeerde de ketting er op te leggen, maar hij zat klem tussen mijn tandwielen en spaken. Na wat duw- en trekwerk lukte het me nog steeds niet om de ketting los te krijgen. Het publiek leefde met me mee, kon ik opmaken uit de vele: ‘Oh, no’s’ en ‘Oooeee’s…’. Ik wilde niet nog meer tijd verliezen, en dacht dat Johan boven zou staan. Wellicht kon hij me helpen. Onder applaus zette ik de klim voort door naar boven te lopen, waarbij ik mijn achterwiel moest optillen. Boven aangekomen zag ik geen Johan. Na een nieuwe poging bleek dat het echt niet lukte. ‘Ik moet door….’ dacht ik, terwijl ik naar de volgende hoek liep waar ook de penaltybox was. Als ik dan toch stilsta, kan ik maar beter mijn fiets maken in de penaltybox, mocht ik een penalty hebben dan heb ik die er meteen opzitten. Ik had geen penalty, maar ik had ook geen succes om de ketting los te krijgen. Op alleen mijn voorwiel liep ik zo’n 300 meter op het schaarse asfalt richting start/finish, en kon ik in de verte Johan zien staan. Als atleet mag je geen hulp van buitenaf krijgen, maar Johan mag me wel adviseren. Al vrij snel kwam er een official van de ETU bijstaan, terwijl ik nog altijd liep te klooien met mijn ketting. Waarbij Johan lekker nuchter nog zegt: ‘Wel jammer want je zat in de top 10’.  Goed bedoelt, maar toch… haha 😉 Dat kreng zat echt vast. Ik verloor hier zeker 5-6 minuten. En na lang duwen, stampen, trekken, kreeg ik mijn wiel toch los. Waarna ik het er terug in kon zetten  en  mijn weg vervolgen. Onder applaus dat je liever niet hebt.  Ook de laatste ronde kreeg ik weer pech, en moest ik opnieuw mijn ketting losmaken. Gelukkig had ik nu ervaring. Maar oh, wat baalde ik!
De afsluitende run was een gevecht tussen mezelf, de elementen, en uiteindelijk ook mijn tegenstanders die me waren gepasseerd. Ik kon er nog twee terugpakken. Mede door een atleet die 100 meter voor de finish van de kramp geen stap meer kon zetten. Maar hé, ik had goed verdeeld (en tijd gehad om uit te rusten…) en ik had nergens last van.

Resultaat: een 9e plaats op het Europees kampioenschap bij de Elite. Toch nog top 10. In het gecombineerde klassement met u23 eindigde ik als 12e. De juryleden en organisatie kwamen na de finish naar me toe, en vertelden me dat ik zeker 5-6 minuten had verloren, iets dat Johan ook al vertelde. Zonder dat tijdverlies had ik twee plaatsen kunnen opschuiven, waardoor ik nu eigenlijk best wel baal. De val was mijn eigen fout, de fietsproblemen niet. Ik vind het nog moeilijk om te schrijven, maar ik denk dat ik er vandaag gewoon het uiterste uit heb gehaald. En dus tevreden moet zijn. Toch top 10, van Europa…

Bedankt voor al jullie lieve berichtjes, echt gaaf om te merken dat zoveel mensen meeleven en live de wedstrijd hebben gevolgd. Ik spreek/bericht jullie snel.
Maar nu eerst… PIZZA!

Nabeschouwing EK Kalkar, voorbeschouwing EK Tirgu Mures

Het is inmiddels zes dagen geleden dat ik aan de start stond van het EK, en ik heb voor het eerst tijd een nieuw berichtje te schrijven. Met daarbij een nabeschouwing op het EK kort in Kalkar, en direct een vooruitblik op het EK Cross in Tirgu Mures. Met dank aan een redelijk goede internetverbinding in het hotel in Roemenië, of door het gebrek aan een balkon/terrasje waar ik nu graag even in de zon had willen zitten 😉

EK Kalkar

Ik maakte me breed, na het startschot. Een s-bocht van links naar rechts, en vervolgens weer links. ‘Yes’ dacht ik, ‘dit plan werkt’. Terwijl ik nog maar twee atleten voor me had lopen en nog 50 meter te gaan had voor de drie laatste bochten waarna het heen-en-weer parcours simpel zou worden. Al snel liep ik op kop, en dacht ik: ‘shit, dit gaat echt makkelijk… waar blijft iedereen?!’ Er was zelfs een gaatje met de rest, maar op het rechte stuk zou ik me inhouden om goed positie te kiezen. Ik ging langzamer lopen, maar het leek wel een eeuwigheid te duren voordat er concurrenten aansloten. Dus besloot ik dan toch maar door te lopen. Ik wist dat ik redelijk goed in vorm was, maar misschien was ik wel echt goed? Na het keerpunt op 1,3km liep ik nog op kop, en toen liet ik me echt wat terugzakken en ging ik op de 5e/6e positie lopen. Jorik van
Egdom vlakbij me, Stein Posthuma ergens achter me, en Alexander en Maikel wat verder achterin het veld.

IMG-20160418-WA0009
Zonder spanning maar ontzettend benieuwd waar ik zou staan ten opzichte van de Europese top, startte ik attent om het eerste (bochtige) gedeelte van het loopparcours goed door te komen. Het plan om daarna wat meer gas terug te nemen, voerde ik wel uit maar mislukte toch. Na 3-4km ging de kopgroep waar ik de eerste ronde van 2,5km nog op kop liep steeds meer versnellen. En na 5km moest ik langzaam achterin de groep gaan hangen en was het steeds moeilijker om bij te blijven. Het ging eigenlijk ook iets harder dan ik wilde, dus besloot ik mijn eigen tempo te lopen om hierdoor op de fiets genoeg te kunnen racen.
Ik kwam met RTC trainingsgenoot Stein Posthuma te lopen, we spraken af samen te werken, maar Stein liet zich na 8,5km toch afzakken richting Alexander Picard en Maikel Zuijderhout.
IMG-20160418-WA0002
Ik wist dat we met de Nederlanders achter me samen zouden kunnen werken, maar ik zag ook nog een groepje voor me waar ik graag bij had willen aansluiten. Daarom liep ik iets rustiger maar toch nog op aardig tempo door naar de wisselzone. Na een redelijk snelle wissel, kwam ik er achter dat het toch makkelijker zou zijn om te wachten op de Nederlandse trein, waarna ik rustig de tijd nam om wat te drinken en rustig door te fietsen tot ze zouden aansluiten. Dat gebeurde na een aantal kilometer. Het tempo zat er goed in, en het was nog even lastig mee te draaien.

De Nederlandse trein ging hard, en we haalden snel anderen bij. Uiteindelijk kwamen we achter de kopgroep in een groep met 10 atleten. Waar ook weer aan aantal atleten uit moesten lossen. In de derde ronde ging Alexander in de aanval. Stein volgde, en ik wilde vanuit de derde positie met voor me een Belg en Maikel meespringen. Maikel wilde dat de Belg het gat dicht zou rijden, terwijl ik het verschil tussen Alexander en Stein steeds groter zag worden. Uiteindelijk besloot ik niet langer te wachten, en ging ik in de achtervolging. Er sprong nog een (andere) Belg mee die niet wilde of kon samenwerken, waarna ik hem maar op de kant heb gezet. Een nieuwe situatie ontstond: Jorik was inmiddels alleen vanuit de kopgroep op avontuur, daarna Alexander en Stein, op 10 seconden reed ik, en daar 15 seconden achter de groep waar ik net uit was ontsnapt. Na het keerpunt had je wind tegen, en lukte het me niet om het gat dicht te rijden. Ik zag Alexander en Stein even twijfelen, maar het had geen zin om op me te wachten. Aanval mislukt, krachten sparen en me terug laten zakken was de beste optie.

Toen was ik nog vol vertrouwen de tweede run kneiterhard te gaan lopen, en een top 10 positie te finishen. Terwijl ik van mijn fiets stapte om te wisselen voor de tweede run, merkte ik dat het nog wel eens lastig zou kunnen worden. Ik had veel pijn in mijn voeten, en er schoot direct kramp in mijn hamstrings en bovenbenen. Ik beet door, en door een snelle wissel kwam ik als eerste van de 7 atleten uit de fietsgroep uit de wisselzone. ‘Het kan nog steeds’ dacht ik, terwijl ik probeerde de kramp eruit te lopen. Na 800 meter kreeg ik nieuwe krampaanvallen en moest ik even stoppen om de kramp eruit te rekken. Inmiddels kwamen er langzaam atleten voorbij. Ik hield nog even aansluiting, maar de kramp werd niet minder. Elke stap deed pijn, maar ik moest en zou finishen. De atleten uit mijn fietsgroep kwamen allemaal voorbij, en liepen uit. Ik zette door, en finishte als 17e bij de Elite met een afsluitend onderdeel van 5km in 19 minuten (waar ik de eerste 10km nog een 32’er noteerde).

Achteraf ben ik gewoon iets te enthousiast gestart, wat in combinatie met een mineralen-tekort zorgde dat die topprestatie uitbleef. Enerzijds heb ik laten zien steeds beter mee te kunnen, anderzijds baal ik ook van dat afsluitende onderdeel. Een EK met mixed feelings.

EK Cross Tirgu Mures

Het herstel van het EK Kalkar begon direct na de wedstrijd met een hersteldrank, want een week later zou ik mijn tweede EK al weer moeten starten. Afgelopen week heb ik eerst rustig hersteld, heb ik met een voedingsexpert overlegd hoe ik zo goed mogelijk kramp kan voorkomen, en natuurlijk samen met bondscoach Johan Neevel naar Roemenië vertrokken.
IMG-20160422-WA0000
Daar lig ik nu op bed, in Tirgu Mures of Targu Mures. Het is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Volgens mij is Targu Mures de internationale naam. Zoals The Hague dat is bij Den Haag.

Afgelopen dagen hebben we het parcours verkend, dat er op internet en op filmpjes als een racebaan uitzag.
Ik kan niet anders dan concluderen dat het bepaald geen racebaan is, maar gewoon een ontzettend zwaar en pittig parcours.

Het looponderdeel bestaat de eerste run uit 3 ronden van 2,75km. Daar lopen we een klein stukje verhard, maar daarna vliegen de hoogtemeters je om de oren. Flink dalen en steile klimmen. Klimmetjes met een hoek van wel 70 graden, single track paadjes met bomen, wortels, struiken, losse stenen, maar ook kleigrond met een glibberige bovenlaag waar je moeite moet doen om te blijven staan.

En een fietsonderdeel van 28 kilometer bestaande uit 4 ronden van 7 kilometer. Dat bestaat uit wat klimmen en dalen, wat gladde modderstroken, een aantal klimmetjes die je op de macht nog wel op kunt knallen, een haakse bocht in een afdaling waar je ruim boven de 50km/u kan rijden, en op het einde van de route een heerlijke langere klim waar je goed op stuk kunt gaan.

En daarna moeten we nog een ronde van 2,75km lopen.

Lekker pittig dus, maar hé! Ik klaag niet, want dit ik verdorie een Europees Kampioenschap. En een cross. En ook al heb ik daar nog niet zo veel ervaring mee, ik vind het erg leuk en ben er niet slecht in.

Ik ben erg benieuwd hoe de wedstrijd morgen zal verlopen, en ben vol vertrouwen dat het raceplan (dat bijna af is) me helpt een topprestatie neer te zetten. De vorm is goed, dat heb ik tijdens het EK Kalkar kunnen ervaren. Ik wil me in ieder geval graag ‘revancheren’ na de kramp in Kalkar. En ga morgen voor een top 10 positie.

Wil je me volgen? Dat kan via onderstaande link:
http://etu.triathlon.org/events/live bij de Elite&U23, Men en dan selecteren per ‘time point’.

Mijn naam? Joep Staps. Mijn startnummer? 10. Mijn benen? Geschoren. Mijn vorm? In orde. Mijn herstel? Veel hersteltraining die me sterker heeft gemaakt. Mijn fiets? Voorzien van de juiste banden en olie. Mijn schoenen? Schoon en voorzien van snelle wisselveters. Mijn helm? Heeft een snelle sluiting. Mijn voeding? In mijn nieuwe bidons. Mijn gelletjes? Op mijn fiets geplakt. Mijn bed? Ligt heerlijk. Mijn racesuit? Gewassen en klaar om vies te worden. Mijn Herzog-kousen? Liggen klaar. Mijn accreditatie? Ik ben ‘medical staff’. Het weer? Nu nog zon, maar het belooft flink te gaan regenen en een grote modderpoel te worden. Ben ik nu bang? Ja, voor dracula (het regionale symbool hier). Nee natuurlijk niet. Ik heb er zin in, ready to race. Klaar om te knallen!

2 EK’s in één week: ready to rumble

Schreef ik een paar weken terug nog dat ik me had geplaatst voor het EK Cross, en dat ik als doel had me ook te plaatsen voor het ‘normale’ EK op de weg? Consider it done.

Oké, zo makkelijk was het niet. Maar het is wel gelukt. En makkelijk gaat het ook niet worden, maar het gaat me wel lukken om daar te knallen. Benieuwd naar mijn leven de deze weken?

Afgelopen weken heb ik me goed voorbereid met pittige trainingen, en wat extra rust. Ondanks dat ik mijn reguliere uren ben blijven werken bij ASML (en vaak nog wat meer), kon ik me mede door de flexibiliteit van mijn manager goed voorbereiden. Ik heb wat vaker thuis gewerkt, waardoor het ritme eat- train-work-eat-sleep-train-work-train-eat-work-sleep werd. En dan work met de beentjes op bed zodat ik daar wat rust kon pakken.

Daarnaast ben ik in Geel (België) nog een laatste wedstrijd gestart voor het EK, over de afstand van 5-20-2,5. Daar liet ik zien dat mijn lichaam er klaar voor raakt, met een 3e plaats en een prima eerste en tweede run. Dan merk je het belang van het RTC Tilburg: trainen met een aantal topatleten en goede (individuele) begeleiding brengt iedereen naar een hoger niveau. En mede door de performance coach Jitze ben ik er ook mentaal klaar voor.

Aanstaande donderdag vertrek ik met de Nederlandse ploeg naar Kalkar, Duitsland. Daar race ik zondag 17 april het Europees Kampioenschap korte afstand: 10km hardlopen – 40km fietsen (in groepen, dus stayeren toegestaan) – 5km hardlopen.

Dan kom ik terug naar Nederland, pak ik mijn koffer uit. Doe ik een wasje, of twee wasjes. En dan pak ik mijn koffer weer in voor het EK Cross in Targu Mures (Roemenië). De bond was in de berichtgeving even vergeten dat ze naast twee para-atleten ook een elite-atleet hebben geselecteerd voor het EK, maar dat maakt me niet uit: ik ga na het EK Kalkar goed uitrusten, nog wat op de mountainbike rijden en het parcours goed verkennen zodat ik voor een topprestatie kan racen op zondag 24 april.

Twee EK’s in één week tijd, dat is nieuw voor me. Daarnaast ben ik in de cross-discipline nog niet heel ervaren maar toch heb ik er vertrouwen in. Ik heb me tot op heden goed kunnen voorbereiden, heb heerlijke trainingen gedraaid. Heb zowel op de wegfiets als op de mountainbike goed kwalitatief kunnen trainen. Mijn zwemambities zijn er een beetje bij ingeschoten, maar met lopen ga ik harder en makkelijker dan ooit tevoren. Ofwel: ik ben er klaar voor!

Geselecteerd voor het EK cross !

Het is weer een tijdje geleden dat ik wat heb geschreven. Ik heb natuurlijk af en toe wel wat (iets te mooie) foto’s van de trainingsstage het wereldwijdeweb in geslingerd, maar toch wil ik er nog even op terugkomen.

Na de trainingsstage in Monte Gordo (Portugal) waar ik in samenzijn met Kim Dillen, Wilfred van Mill, Karen van Proeyen, Oscar Mulder en Frank v/d Burgt heerlijk kon herstellen van mijn bloedarmoede en rustig een basis legde voor de eerste maanden van het jaar, stond in februari de trainingsstage met de Nederlandse selectie op mijn programma.

En daar had ik zin in! Hoe goed ik het ook heb bij ASML, het is fijn om je even volledig te kunnen focussen op sport. Dus nam ik dit keer mijn werklaptop niet mee (zoals ik naar Portugal wel deed), maar ging ik voor het eat-train-sleep-repeat ritme. Heerlijk bijkomen, uren maken en af en toe knallen zonder me echt zorgen te maken over randzaken.

Als je ziet hoe snel ik van mijn bloedarmoede ben hersteld, dan mag ik niet klagen. 31 December kon ik in Soest de korte cross nog niet lopen, en tijdens de trainingsstage op Mallorca kon ik al aardig meedoen tijdens de korte afstand van Powerman Spain. Daarbij moet ik wel toegeven dat mijn prestatie in Schoorl een paar weken eerder nog ronduit slecht was: daar ben ik rustig naar de finish gedribbeld. Maar op Mallorca kon ik me heerlijk opladen, zon pakken, bruin worden, me uitleven tijdens de pasta-party, en vooral serieus sporten.

Vanaf dag één heb ik verantwoord maar behoorlijk doorgetraind: fietsen, lopen, core/kracht en een beetje zwemmen. Na 5 dagen stond de korte afstand van de Powerman Spain op het programma, die ik echt als trainingsprikkel zag. ’s Ochtends lekker losgelopen, core-training gedaan, en ’s middags 5k lopen-30k fietsen-5k lopen.

Powerman Spain
De eerste run verliep volgens plan: de wedstrijd controleren, waar ik als tweede kon wisselen na 15:11 met een kleine achterstand op de koploper. En zo’n 40 seconden voor de oud wereldkampioen Xterra. Op de fiets had ik het wat lastig ten opzichte van directe tegenstanders die op een tijdritfiets reden (in verband met de trainingsstage reed ik op een gewone wegfiets), en koelde ik flink af door een frisse hagelbui. Zeker in de bochten en tijdens de afdaling nam ik daarom geen risico’s. Ik ging als 5e de wisselzone in, kwam er als 4e uit en kon na 500 meter al op de derde positie lopen. Helaas was het gat met de nummer 2 tijdens het fietsonderdeel te groot geworden, en was atleet nummer vijf juist degene die de eerste run als eerste wisselde. Na een kilometer kwam hij me voorbij, waarna ik eindigde op een 4e plaats. Voor dat moment een prima resultaat: middenin de trainingsstage, zonder tijdritfiets, en met een prima looponderdeel. De atleet die derde werd was gewoon ietsje sterker.

Knallen tijdens de rest van de stage
Na Powerman Spain was het tijd voor een aantal heerlijke trainingen. Lange ritten met mooie klimmen, een koppeltraining waar ik lekker hard mocht lopen en dat dan ook deed, en gewoon sterke looptrainingen. Ik merkte dat het eigenlijk steeds wat beter ging.
Daarnaast hebben ook de anderen goed kunnen trainen, heb ik veel gelachen en natuurlijk elke ochtend een morning song gezongen na het opstaan, speciaal voor roomie Jan.

Speciaal voor alle geïnteresseerden hebben we ook wat filmpjes gemaakt:

Europees kampioenschap cross
Daar in Mallorca heb ik met mijn coach besproken of het EK cross een wedstrijd zou zijn die in mijn programma paste. Mijn hoofddoel dit voorjaar is kwalificeren voor het EK duathlon op de weg, maar een week later wordt ook het EK crossduathlon gehouden. Een discipline die ik erg leuk vind, maar waar ik eigenlijk pas een paar wedstrijden in heb geraced en weinig ervaring mee heb. In the end is het natuurlijk gewoon een kwestie van hard lopen en hard fietsen. Maar de cross is wat technischer, soms zelfs heel technisch. Na contact met de bondscoach crosstriathlon kwam afgelopen week het positieve bericht: ik ben geselecteerd en mag deelnemen aan het EK cross in Targu Mures (Roemenië). Ook al ben ik nog niet super ervaren, met de goede instelling en de juiste benen ben ik heel benieuwd wat ik kan bereiken. Ik heb vertrouwen dat ik op het parcours prima uit de voeten kan, en ben ook blij dat ik de kans krijg ervaring op te doen in deze mooie discipline. Wordt vervolgd.

Spring ik dan nu een gat in de lucht? Nee, dat niet. Life goes on. Of eigenlijk: life starts now. Of eigenlijk na dit weekend. Want naast het EK cross wil ik me nog altijd graag kwalificeren voor het EK op de weg. En daarna weet ik mijn programma voor de komende periode. Beetje ongelukkig dat het zo kort op elkaar is gepland (lees: niet handig is van de ITU. Of gewoon dom gepland), maar aan de andere kant: als je in vorm bent, maakt het niet uit.
Het lopen is vergelijkbaar, dat moet gewoon bij beide EK’s hard. Het fietsen stiekem ook (stayeren op de weg, of een glooiende racebaan door het bos). Dus is het met de juiste trainingen voorafgaand aan, en voldoende rust tussen, de twee wedstrijden misschien wel een goede combinatie.
Maar… first things first. Zondag staat in Hilversum de traditioneel sterk bezette openingswedstrijd op het programma. Die eerst maar eens goed doen, en dan zien we verder hoe het gaat met het EK op de weg. Want daar heb ik me nog niet voor geplaatst.

Runbikerunseries
Aanstaande zondag is ook de eerste wedstrijd van een nieuw concept, de teamcompetitie. Net als de ere- tot derde divisie triathlon is er voor het eerst in Nederland een competitie voor teams. Ik voel me op mijn gemak bij Unltd, dat ook triathlonwedstrijden en in de triathloncompetitie start. Helaas is team- en RTC trainingsgenoot Stein Posthuma geblesseerd, maar toch heb ik goede hoop op een mooie prestatie van het team. En vertrouwen in een goede prestatie van mezelf.